فرهنگسازی برای دوچرخه سواری


گزارش ـ محمد بهرامی‌: فعالیت در هر رشته‌ای علاوه بر لذت‌هایی که دارد با مشکلاتی نیز مواجه است؛ یکی از این رشته‌ها که اتفاقا طرفداران بسیاری از پیر و جوان نیز دارد‌، دوچرخه‌سواری است‌. عده‌ای برای رسیدن به محل کار از این وسیله استفاده می‌کنند و عده‌ی زیادی نیز برای ورزش کردن‌؛ اما مشکلات و مزاحمت‌هایی که برای دوچرخه‌سواران وجود دارد برای همه یکسان است‌، فرقی هم نمی‌کند که مرد باشید یا زن‌، فقط کافی است سوار بر دوچرخه باشید تا انواع و اقسام مزاحمت‌ها اعم از شنیدن ناسزا و متلک‌، خوردن پس گردنی‌، خارج شدن از مسیر و زمین خوردن‌، شکستگی دست و پا و غیره را تجربه کنید. فراوان بوده‌اند افرادی که در سال‌های اخیر بر اثر عدم رعایت فاصله‌ی قانونی رانندگان با دوچرخه‌سواران‌، باعث مرگ آنها شده‌اند که یکی از آنها حامد ژاله بود که در سال 1396 در قزوین، بر اثر بی‌توجهی یک راننده جان خود را از دست داد.
محمد تیرانداز سال 1386 در کرمان، جسیم ایرانمش سال 1386 در کرمان، علی نوروزیان سال 1394 در لرستان، علی طالبیان سال 1390 در آذربایجان‌شرقی، حامد ژاله سال 1396 در قزوین، علی حیدری در اصفهان، رضا احمدی در تهران و اخیرا مهیار فرزانه سال 1399 در یزد از جمله دوچرخه‌سواران حرفه‌ای کشورمان بوده‌اند که جان خود را در جاده‌ها از دست داده‌اند؛ این اواخر نیز «ونوس زرین خاک» که یک زندگی ورزشی داشت به ابدیت پیوست. از این‌رو سری به جاده‌ی سلامت در بلوار امام علی(ع) زده و پای صحبت برخی از رکابزنان نشسته‌ایم‌.  مزاحمین دست دوستم را شکستند مهناز ذکایی در این باره می‌گوید‌: از حدود 10 سال پیش دوچرخه‌سواری را آغاز کردم و در کوچه‌ها و محله‌های اطراف منزلمان رکاب می‌زدم‌. تا چند وقت هیچ مشکلی نبود تا اینکه یک روز که با دوستانم نزدیکی پارک کوه‌سنگی بودیم یک راننده به ما نزدیک شد‌. معلوم بود که از روی عمد این کار را می‌کند‌، با رکابزنی سریع خواستیم از او فاصله بگیریم، ولی فایده نداشت چون او با ماشین سریع‌تر از ما بو‌د. وی می‌افزاید‌: در نهایت هم سریع رفتن ما به جایی نرسید و یکی از دوستانم کنترل دوچرخه‌اش را از دست داده و زمین خورد متاسفانه این زمین خوردن باعث شد که دستش بشکند و تا مدت‌ها نتواند سوار دوچرخه شود‌. راننده بی‌فرهنگ هم وقتی زمین خوردن دوستم را دید پا به فرار گذاشت. او ادامه می‌دهد‌: اتفاقات از این دست بسیاری در این سال‌ها دیده‌ام و بارها خواسته‌ام دوچرخه‌سواری را کنار بگذارم، اما باز هم به خاطر ورزش کردن نتوانسته‌ام کنارش بگذارم؛ امیدوارم اتفاق تلخی به خاطر مزاحمت‌های رانندگان برایم نیفتد وگرنه ناچار می‌شوم دوچرخه را کنار بگذارم.  از رانندگان پس گردنی خورده‌ام بهنام حمیدی دیگر رکابزنی که با لباس دوچرخه‌سواری در این مسیر مشغول تمرین است‌، در این باره می‌گوید‌: متاسفانه مشکلات از ناحیه‌ی مزاحمت رانندگان زیاد است، اما امیدوارم این مزاحمت‌ها منجر به آسیب جانی برای ما نشود. او اضافه می‌کند‌: یک ماه پیش که در این جاده مشغول تمرین بودم برای استراحت دوچرخه را پارک کرده و روی جدول نشستم تا کمی آب بخورم در کمال ناباوری یک موتور‌سوار از راه با حضور در مسیر دوچرخه و پیاده‌روی‌، با بی‌احتیاطی تمام به دوچرخه‌ام زد به نحوی که چرخ عقب دو‌چرخه‌ام به شدت آسیب دید‌. او ادامه داد: مجبور شدم برای تعمیر یک چرخ حدود 500 هزار تومان هزینه کنم، البته باز هم جای شکر دارد که مشکلی متوجه خودم نبود. حمیدی می‌افزاید‌: یک بار هم از یک راننده پژو‌، پس‌گردنی خوردم که نزدیک بود برای خودم و دوچرخه‌ام مشکل‌ساز شود؛ راننده هم در کمال خونسردی پا به فرار گذاشت.  زباله به سمتمان پرتاب می‌کنند لیلا حسینی نیز به همراه دوستانش مشغول دوچرخه‌سواری در مسیر جاده بود از او درباره‌ی مشکلاتی که برای رکابزنی سر راه دختران و بانوان هست می‌پرسم‌، او ابتدا تمایلی به حرف زدن ندارد، اما با گفتن یک جمله صحبتش را آغاز می‌کند: بی‌فرهنگی یک مشت انسان‌نما که گفتن ندارد. می‌پرسم کدام بی‌فرهنگی‌؟ و او می‌گوید‌: همین تکه‌پرانی‌ها و متلک‌گویی‌هایی که همیشه برای دختران بوده و هست. او ادامه می‌دهد: همیشه وقتی مشغول دوچرخه‌سواری هستیم یا به ما متلک می‌گویند یا از درون ماشین‌ها به سمت ما زباله پرت می‌کنند‌. حتی گاهی آب به رویمان می‌پاشند! باور کنید اگر خانواده‌هایمان این مسایل را بدانند اجازه‌ی دوچرخه‌سواری به ما نمی‌دهند، اما ما چیزی نمی‌گوییم تا بتوانیم در گروه‌های دوستانه و در کنار هم رکاب بزنیم.  رکابزنان درون شهر امنیت ندارند نفیسه کلهر دیگر بانوی قزوینی است که هر از گاهی به همراه دوستانش در مسیر جاده سلامت باراجین رکاب می‌زند. او نیز در این باره می‌گوید‌: متاسفانه شرایط به شکلی شده که دختران جرات ندارند به تنهایی در جاده سلامت رکاب بزنند مگر اینکه در گروه‌هایی حرکت کنند که چند مرد نیز در آن گروه باشد. او ادامه می‌دهد‌: مشکل اصلی ما قبل از رسیدن به جاده سلامت است، یعنی در مسیر شهری تا رسیدن به جاده سلامت ، انواع مزاحمت‌ها از سوی رانندگان وجود دارد از بوق زدن ممتد گرفته تا متلک‌پرانی . او اضافه می‌کند: با وجود اینکه تمام مسائل را رعایت می‌کنیم، ولی باز هم برایمان مشکل‌ساز می‌شوند؛ وقتی هم که به جاده‌ی سلامت می‌رسیم‌، موتور‌سوارها اذیتمان می‌کنند‌. البته این آزار برای مردها هم وجود دارد، چرا که رکابزنان مرد هم این مشکل را دارند، ولی مشکلات خانم‌ها از این ناحیه بیشتر است.  دست درازی در مسیر جاده سمیرا حیدری نیز در این باره می‌گوید: «یک روز داشتم در یک مسیر خلوت بین شهری رکاب می‌زدم؛ وقتی در مسیر بودم دیدم حدود 10 تا موتور‌سوار با حرکات آکروباتیک روی موتورهایشان مانور می‌دهند برایم جالب بود همینطور از قسمت کنار جاده آسفالته رکاب می‌زدم چون حدود 40 کیلومتر رکاب زده بودم تقریبا خسته بودم و نمی‌توانستم تند بروم. کمی جلوتر یک کلاه افتاده بود روی زمین، فکر کردم مال موتور‌سوارهاست. ایستادم و کلاه را برداشتم تا مسیری با خودم بردم که اگه آنها را دیدم کلاه را بدهم تا اینکه بعد دو سه کیلومتر دیدم یک جا ایستاده‌اند من هم ایستادم و کلاه را دادم. همه‌ی آنها جوان بودند؛ گفتم که حرکاتتان خیلی جالب است، اما خیلی مراقب خودتان باشید. مجدد رکاب‌زنی را شروع کردم. متاسفانه چند نفر از آنها خیلی آرام پشت سرم حرکت می‌کردند. من چند جا ایستادم. آنها رد می‌شدند و من دوباره رکاب می‌زدم. کمی جلوتر می‌ایستادند. چند باری این ایستادن من ادامه داشت که جلوتر که رفتیم متوجه شدم می‌خواهند اذیتم کنند. او ادامه می‌دهد: سعی کردم که تندتر بروم و تا ازآن مسیر بین شهری که جلو بود رد شوم، چون دو سه کیلومتر جلوتر شهر کوچکی با کلی مغازه بود. خواستم تندتر بروم مجبور شدم بسیاری از مسیر را ایستاده رکاب بزنم آنها هم طوری به من نزدیک می‌شدند که دستشان را به من می‌زدند عده‌ای هم جلوتر با موتور مسیرم را می‌بستند من مجبور می‌شدم وسط خیابان رکاب بزنم. او اضافه می‌کند: با کلی تلاش توانستم از دست آنها خلاص شوم، ولی ترس عجیبی تمام وجودم را فرا گرفته بود.  نیروی انتظامی باید کمک کند ‌بهزاد محمدی نیز در مورد تامین امنیت دوچرخه‌سواران می‌گوید: هنوز فرهنگ و دید جامعه نسبت به دوچرخه‌سواران عوض نشده است؛ بعضی از افراد در زمان تمرین در جاده برای ورزشکاران این رشته مزاحمت ایجاد می‌کنند. حتی ممکن است جان آنها نیز به خطر بیافتد؛ این یکی از مشکلات ما در دوچرخه‌سواری است که برای این امر مهم، تربیت‌بدنی و نیروی انتظامی باید کمک بیشتری به دوچرخه‌سواران در سطح قهرمانی داشته باشند. او ادامه می‌دهد‌: به نظر من باید خطوط ویژه‌ای برای دوچرخه‌سواری در شهرهای مختلف ایجاد شود و کسانی که قصد دارند به این رشته‌ی ورزشی بپردازند با خیال راحت و امنیت جانی بالا به تمرینات سنگین خود در سطح قهرمانی و همگانی بپردازند؛ متاسفانه هنوز این امر صورت نگرفته است.  موتور‌سواران مشکل‌ساز روابط عمومی هیات دوچرخه‌سواری استان در این باره گفت‌: عمده مشکلات ما در مسیر‌های جاده سلامت است جایی که ورود موتور‌سیکلت‌ها به مسیر جاده‌، جان رکابزنان را به خطر می‌اندازند و حتی عابران پیاده نیز مشکل‌ساز می‌شوند. مصطفی ساکتی افزود‌: بدتر از حضور خود عابران در وسط مسیر‌، سگ و گربه‌هایی است که همراه آنها هستند، حتی گربه وحشی نیز همراه عابران مشاهده کرده‌ایم. وی تصریح کرد‌: حتی چندی پیش شاهد بودیم که یک گله گوسفند نیز وسط جاده سلامت باراجین اتراق کرده بودند. وی اضافه کرد‌: مشکلاتی از این دست بسیار است و شما به این مشکلات می‌بایست رفتارهایی مانند متلک‌گویی ‌و عدم رعایت فاصله‌ی قانونی رانندگان با دو‌چرخه‌سواران را نیز اضافه کنید که متاسفانه باعث مرگ و میر بسیاری از دوچرخه‌سواران در استان قزوین و دیگر استان‌های کشور شده است.

سه شنبه 31 تير 1399
03:47:57
 
 
Copyright © 2020 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT