معلولان، محدودیت‌ها و توانمندی‌ها


معلولیت محدودیت است، اما ناتوانی نیست. معلولان حق زندگی اجتماعی، دستیابی به موفقیت‌ها و افتخارات دارند؛ معلولیت فرصتی برای شکوفایی استعدادها، درخشش فرد در عرصه‌های مختلف است. معلولان بخشی از جامعه هستند که تنها با نقص جسمانی، حرکتی یا ذهنی روبرو می باشند.
این‌ها جملاتی است که دائم درباره جامعه معلولان شنیده‌ایم و همواره تاکید شده که آن‌ها قشر مهمی از جامعه هستند و باید مورد توجه قرار گیرند. با این وجود همواره در زمینه مناسب‌سازی فضاهای شهری، رمپ‌های ساخته شده در معابر شهری، پروژه‌های عمرانی و ساختمان‌ها کمتر به این قشر توجه می‌شود و همچنان شاهد هستیم، اشکالات زیادی دست به گریبان معلولان است و آن‌ها در شهرها و معابر آنچنان با ناهمواری‌هایی روبرو می‌شوند که برخی از آن‌ها به دلیل همین محدودیت‌ها از فعالیت‌های اجتماعی و تحصیلی خود باز می‌مانند و نمی‌توانند همپای دیگر شهروندان به مشارکت‌های اجتماعی بپردازند؛ در حالی که آن‌ها عضوی از جامعه، دارای استعداد‌های شاخص حقوق اجتماعی و شهروندی هستند. به منظور آشنایی با مشکلات و چالش‌های پیش روی این قشر با چند تن از بانوان معلول، فعال و موفق استان به گفت‌وگو نشستیم تا شاید بتوانیم مرهمی بر دردهای آن‌ها باشیم.  توانمندی‌های معلولان دیده نمی‌شود لیلا قربانی، بانوی معلولی که فارغ‌التحصیل رشته الهیات و فلسفه از دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین است و 10 سال سابقه فعالیت در کانون معلولین توانا دارد و از آنجایی که به عکاسی علاقمند است در اوقات فراغت خود به این هنر می‌پردازند و فعالیت‌های اجتماعی و هنری را موجب تسکین و آرامش روح و روان خود می‌داند. او در گفت‌وگوی اختصاصی با ولایت، جامعه معلولان را دارای مشکلات و دغدغه‌های زیادی عنوان و اظهار می‌کند: با وجود آنکه درباره جایگاه معلولان در جامعه صحبت‌هایی به میان آمده، متاسفانه فرهنگسازی مناسبی درباره نگاه مردم به معلولان انجام نشده و در جامعه شاهد هستیم که شهروندان توانمندی‌های معلولان را آنگونه که باید باور ندارند و زیرساخت‌های جامعه آماده پذیرش و حضور اجتماعی معلولان نیستند. این بانوی معلول با تاکید بر اینکه معلولان 10 درصد از جامعه بشری را اختصاص می‌دهند، ولی در مقایسه با دیگر افراد جامعه از حقوق شهروندی یکسانی برخوردار نیستند، تصریح می‌کند: در تمام حوزه‌های مورد نیاز یک فرد نظیر تحصیل، امور فرهنگی، حمل و نقل و بستر تردد، ازدواج، اشتغال؛ معلولان با مشکلات متعددی روبرو هستند که در این میان بانوان معلول دچار رنج‌های بیشتری می‌شوند. قربانی درباره جایگاه و حضور معلولان در عرصه‌های اجتماعی می‌گوید: از آنجایی که در فضاهای شهری زیرساخت‌های مناسبی برای سهولت در تردد معلولان ایجاد نشده، از این رو فرد معلول هرچه در زمینه توانمند‌ی‌های خود به باور و یقین رسیده باشد اما به دلیل آنکه مناسب‌سازی استانداردی وجود ندارد نمی‌تواند در جامعه حضور مستقلی از خود به نمایش بگذارد و در کنار سایر شهروندان حضور پیدا کند. او ادامه داد: نبود زیرساخت‌‌ها و مناسب‌‌سازی معابر عمومی موجب‌ شده که این قشر از افراد جامعه نتوانند از اماکن آموزشی و فرهنگی همچون دانشگاه‌ها استفاده کنند، از این رو برخی معلولان گرچه سرشار از هوش و نبوغ هستند اما به دلیل بی‌توجهی مسئولان به این موضوع به ناچار گوشه عزلت را انتخاب کرده‌اند. این بانوی معلول درباره مشکلات آموزشی این قشر از جامعه عنوان می‌کند: گرچه امروزه مدارس استثنایی ایجاد شده و معلمان این مدارس سعی می‌کنند به کودکان دچار معلولیت آموزش‌های ویژه ارائه دهند، اما این خدمات اندک است و از آنجایی که باورمان بر این است که نباید کودکان معلول جسمی و حرکتی از دیگر کودکان تفکیک شوند و از ابتدا این دو گروه باید با ویژگی‌ها، محدودیت‌‌ها، نیازها و توانمندی‌های یکدیگر آشنا شوند تا افراد دارای معلولیت بتوانند در کنار افراد سالم، زندگی اجتماعی خود را پیش ببرند و رشد دهند. قربانی تاکید می‌کند: انتظار می‌رود، بسترهایی ایجاد شود که کودکان معلول جسمی ـ حرکتی در مدارس با کودکان عادی ادغام شوند و توامان با آن‌ها تحصیل کنند؛ اما در مدرسه‌های عادی شرایط برای رقابت منصفانه و عادلانه میان کودکان معلول و تندرست وجود ندارد؛ به همین دلیل این دو قشر از یکدیگر تفکیک می‌شوند که منطقی نیست. او درباره افراد معلول دچار کم‌بینایی بیان می‌کند: این قشر در برزخی میان بینایی و نابینایی گرفتار هستند، برای آن‌ها نه به طور کامل این امکان وجود دارد که از خط بریل و آموزش‌های ویژه نابینایان استفاده کنند و نه بینایی کامل دارند که بتواند از کتاب‌های عادی بهره‌مند شوند که امید داریم در این باره تدابیری صورت گیرد. این بانوی معلول درباره کودکان مبتلا به ناشنوایی نیز خاطرنشان می‌کند: این قشر از معلولان نیز کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند و با مشکلات متعددی روبرو هستند و گرچه این قشر مشکلات ویژه و خاص دارند اما در جامعه کمتر به آن‌ها توجهی می‌شود. قربانی اظهار می‌کند: چنانچه فرد معلول در خانواده‌ای با امکانات مناسب و فرهنگ خوب پرورش و رشد پیدا کند نباید در خانواده میان او و دیگر فرزندان سالم تفاوتی وجود داشته باشد باید به عنوان فرد مستقل پرورش پیدا کند و وارد جامع شود، اما در جامعه برای این شهروند که دارای حقوق اجتماعی است از سوی ارگان‌‌هایی که موظف به حمایت از او هستند بسترهایی لازم مهیا نمی‌‌شود و مورد اعتماد قرار نمی‌گیرد. او اذعان می‌کند: متاسفانه اغلب در جامعه شاهد هستیم که به افراد معلول به عنوان فردی که دارای نقص عضو است و او را فردی ناتوان می‌بینند که توانایی انجام کارها و پذیرش مسئولیت اجتماعی ندارد. این بانوی معلول ادامه می‌دهد: افراد معلول گرچه تلاش می‌کنند به خودباوری برسند و همواره دیگر همنوعان خود را در این مسیر حمایت می‌کنند؛ اغلب جامعه آن را باور ندارد و نمی‌پذیرد که فرد معلول نیز می‌توانند در جایگاه مدیریتی، کارمند یا معلم قرار گیرد از این رو بیشتر معلولان با بحران بیکاری روبرو هستند. قربانی اضافه می‌کند: گرچه بسیاری از جوانان با مشکل بیکاری مواجه هستند اما درصد این مشکل در میان معلولان بیشتر است، حتی اگر در تحصیلات، حرفه و تخصص خود از توانایی بالایی برخوردار باشد متاسفانه نگاه جامعه نسبت به این قشر همچنان بی‌اعتمادی است. از این رو قشر معلول باید از محرومیت‌های بیشتری رنج ببرند. او با بیان اینکه متاسفانه خانواده‌ها نمی‌توانند بپذیرندکه فرزندان سالم آن‌ها با فردمعلول ازدواج کنند و در این نگرش منفی دختران جوان با آسیب‌های بیشتری روبرو می‌شوند، می‌‌افزاید: در کانون توانا شاهد هستیم که دختران سالم بهتر می‌پذیرند که با پسران دچار معلولیت ازدواج کنند و خانم‌ها آسان‌تر به این افراد اعتماد می‌کنند و با آن‌ها ازدواج می کنند، ولی عکس این موضوع را به ندرت شاهد هستیم که آقای فاقد معلولیت با خانم معلول ازدواج کند، حتی بسیاری از خانواده‌ها نسبت به ازدواج فرزند پسر خود با دختر معلول رضایتی نشان نمی‌دهند از این رو بانوان معلول فرصت‌های کمتری برای ازدواج پیدا می‌کنند. این بانو مهم‌‌ترین نیاز معلولان را مناسب‌سازی فضاهای عمومی و معابر شهری عنوان و اضافه می‌کند: شاید برای فرد معلول امکان ازدواج یا اشتغال به وجود آید اما تا زمانی که مناسب‌سازی صورت نگیرد این قشر نمی‌توانند همانند دیگر افراد جامعه از زندگی خود لذت ببرند، چرا که موضوع مناسب‌سازی حتی در ساختمان‌های مسکونی مورد توجه قرار نمی‌گیرد. قربانی با بیان اینکه در کشور ما زندگی معلولان از بدو تولد تا زمانی که بنا باشد، دنیای فانی را ترک کند سرشار از دغدغه و مشکل است، می‌گوید: بخش قابل توجهی از چالش‌هایی که جامعه معلولان با آن روبرو هستند، عدم فرهنگسازی نسبت به شناخت از این قشر است، متاسفانه نبود فرهنگ مناسب برای چگونگی مواجه شدن با فرد معلول در جامعه مشکلات این قشر از جامعه را مضاعف کرده در این میان انتظار می‌رود ارگان‌های اجتماعی، صدا و سیما و مراکز فرهنگی در زمینه تغییر نگرش‌ها نسبت به این قشر و فرهنگسازی در راستای باور کردن این افراد اقداماتی انجام دهند. او ادامه می‌دهد: کانون معلولین توانا نیز گرچه در این حوزه ورود کرده اما از آنجایی که به تنهایی بار این مسئولیت را بر دوش می‌کشد می‌تواند در تغییر این فرهنگ قدیمی برای افراد جامعه به طور کامل موفق باشد و ما معتقد هستیم، تحقق این انتظار نیازمند نگاه همه جانبه و حمایت سایر مسئولان و افراد جامعه است. این بانوی معلول درباره وجود تبعیض میان معلولان در جامعه با افراد سالم عنوان می‌کند: متاسفانه این قشر از جامعه با دیگر افراد جامعه از حق شهروندی برابر برخوردار نیستند، ساختار جامعه به گونه‌ای است که همواره افراد سالم که قشر بیشتری تشکیل می‌دهند، دیده می‌شوند و گروه اقلیت جامعه یا همان معلولان نمی‌توانند از امکانات موجود بهره‌مند شوند. قربانی با بیان اینکه نگرش به جامعه معلول به گونه‌ای است که آن‌ها در آمار شهروندان لحاظ نمی‌شوند، می گوید: این موضوع که معلولان در جامعه آماری انسان‌ها و شهروند قرار نمی‌گیرند دغدغه مهمی است که این قشر از آن رنج می‌برند. واقعا چرا معلولان نباید در میان جامعه آماری قرار گیرند و به عنوان شهروند جامعه محسوب شوند؟ او با اشاره به پیشنهاداتی در زمینه حل مشکلات معلولان تاکید می‌کند: ما منکر آن نیستیم که همه افراد جامعه با تنگناهایی روبرو هستند و کمتر فردی را می‌توان دید که در آرامش به سر می‌برند. در جامعه‌ای که بیشتر افراد با سختی روبرو شده‌اند، شاید این انتظار که مسئولان به قشر 10 درصدی معلولان توجه ویژه‌ای کنند عجیب و دور از ذهن باشد. این بانوی معلول بیان می‌کند: سالهاست که مشکلات معلولان از جانب این قشر و از سوی کانون معلولین توانا مطرح شده ولی اقدام قابل توجهی دیده نشده و امیدواریم این قشر از جامعه به عنوان شهروند دیده شوند، حقوق اجتماعی و قانون جامع حمایت از معلولان تصویب و از ضمانت اجرایی برخوردار شود. قربانی خاطرنشان می‌کند: معلول تنها یک انسان دارای محدودیت است و باید از تمامی حقوقی که حق هر انسانی است برخوردار شود. او لحاظ شدن سهمیه 3 درصدی ویژه معلولان در آزمون‌های استخدامی را از دیگر مطالبات این قشر از جامعه عنوان و اضافه می‌کند: متاسفانه آزمون ادواری استخدامی و دیگر آزمون‌های استخدامی که برگزار می‌شود این سهمیه لحاظ نمی‌شود، من خود یکی از قربانیان بی‌توجهی به این قانون هستم.  به معلولان فرصت حضور در مشارکت‌های اجتماعی داده شود این بانوی معلول با تاکید بر اینکه باید فرصت‌های بیشتری برای مشارکت معلولان در انجام فعالیت‌های فرهنگی و هنری فراهم شود، ادامه می‌دهد: متاسفانه امکانات و زیرساخت‌های لازم برای حضور معلولان در این گونه‌ فعالیت‌ها به خوبی مهیا نشده و معلولان از بدو تولد از سوی خانواده، جامعه، متولیان فرهنگسازی و متولیان ایجاد زندگی بهتر مورد توجه قرار نمی‌گیرند، در حالی که آنها باید تلاش کنند که فرد معلول در حوزه‌های مختلف علمی، فرهنگی، هنری و اجتماعی براساس علاقه‌ی خود حضور پیدا کند. قربانی با تاکید بر اینکه در قزوین به واسطه‌ی تاسیس کانون معلولین توانا معلولان استان در حوزه فعالیت‌های ورزشی، فرهنگی و هنری نسبت به دیگر استان‌ها شرایط بهتری دارند، اما رضایت‌بخش نیست؛ بیان می‌کند: با توجه به اینکه یک معلول توانایی انجام کار یدی ندارد و جایگاه اجتماعی او باید از طریق جایگاه‌های فکری و اندیشه‌ای تقویت شود، ولی در جامعه به این مهم توجهی نمی‌شود. او ادامه می‌دهد: فرد معلول باید از کودکی آموزش داده شود، در عرصه‌های مختلف حضور پیدا کند تا به لحاظ فکری پرورش پیدا ‌کند که بتواند کارهای مدیریتی انجام دهد که متاسفانه این باور درباره‌ی معلولان وجود ندارد. شاید برخی معلولان به جایگاه‌های بالای علمی دست پیدا کرده باشند، ولی تعداد آنها اندک است و باید هدایت آنها، آموزش‌ها به گونه‌ای باشد که تمامی معلولان بتوانند جایگاه اجتماعی خود را پیدا کنند. او با تاکید بر این که اصالت با اندیشه است نه به زور بازو، یادآور می‌شود: فرد معلول می‌تواند در حوزه‌های مختلف در جایگاه‌های رفیع دست پیدا کند و مانند دیگر افراد جامعه از کرامت برخوردار باشد. این بانوی معلول با تاکید بر اینکه نباید فراموش شود که در جامعه شهروندانی دارای محدودیت با نیازهای خاص وجود دارند و این توجه نباید تنها به سالی یک بار در روز جهانی معلول محدود شود، می‌گوید: تنها در روز معلول به این قشر توجهی می‌شود و در طول سال صحبت زیادی از معلولان نیست؛ این‌ها منجر می‌شود گمان کنیم که این توجه‌ها و بازدیدها نمادین بوده است؛ اگر فردی نگران جامعه معلولان است باید توجه به آنها دغدغه‌ی همیشگی و دائمی او باشد. قربانی با بیان اینکه درک مشکلات جامعه معلولان کار سختی نیست؛ تاکید می‌کند: چرا مسئولان درک نمی‌کنند که با وجود تحریم‌ها و گرانی‌ها تهیه اقلام توانبخشی و دارو برای بیماران و معلولان به سختی امکان‌پذیر است، بسیاری از معلولان برای کاهش دردهای جسمانی خود ناچار به مصرف دارو هستند؛ اما گرانی و کمبود دارو بر مشکلات آنها را مضاعف کرده است. او همچنین تاکید می‌کند: امیدوارم روزی فرا رسد که آگاهی نسبت به قشر معلول ارتقا پیدا کند و با همت و ارتقای بصیرت دولتمردان نسبت به معلولان و ارایه‌ی برنامه‌های مدونی برای این قشر از جامعه نیز بتواند خدمتگزار همنوعان خود باشند و از انزوا و گوشه‌نشینی رهایی پیدا کنند.  معلولان تنها محدودیت‌هایی دارند سحر چگینی دیگر بانوی معلولی است که از بدو تولد به کوتاهی اندام مبتلا بوده؛ او اکنون نوازنده دف، بازیگر تئاتر و مدیر صندوق قرض‌الحسنه توانا است و در جشنواره‌ی تئاتر موفق به کسب رتبه‌های استانی شده است. این بانوی هنرمند معتقد است که معلولان عضوی از جامعه می‌باشند و قشر جدایی نیستند، این افراد تنها با محدودیت‌هایی روبرو هستند از این‌رو لازم است که نیازهای ویژه در اختیار آنها قرار گیرد. چگینی مناسب‌سازی برای معلولان را از نیازهای اساسی این قشر عنوان و اضافه می‌کند: افراد سالمند و مادرانی که کالسکه فرزند خود را حمل می‌کند نیز از نبود معابر مناسب‌ساز رنج می‌برند. او نصب دستگاه‌های عابربانک در ارتفاع زیاد را یکی از مشکلات خود و معلولان ویلچری و ضایعه نخاعی عنوان و تصریح می‌کند: اکنون بیشتر کارهای بانکی از طریق این دستگاه‌ها انجام می‌شود؛ ولی در ارتفاعی نصب می‌شوند که ما معلولان نمی‌توانیم به آنها دسترسی داشته باشیم. این بانوی معلول ادامه می‌دهند: متاسفانه ارتفاع اتوبوس‌های درون‌شهری آنچنان زیاد است که افرادی همچون من یا سالمندان نمی‌توانند از این خدمات برخوردار شوند و این در حالی است که نرخ کرایه‌های تاکسی افزایش یافته و ما به ناچار باید رقم‌های زیادی برای کرایه حمل‌ونقل بپردازیم. چگینی اشتغال معلولان را از نیازهای مهم این قشر عنوان و خاطرنشان می‌کند: چنانچه فرد معلول منابع درآمدی داشته باشد بخشی از آلام و رنج‌های او کاهش می‌یابد. او که در زمینه‌های فرهنگی و هنری فعالیت‌های زیادی دارد، بیان می‌کند: متاسفانه این حوزه در استان ما آنگونه که لازم است مورد توجه قرار نگرفته و نه تنها معلولان بلکه سایر فعالان فرهنگی و هنری در این عرصه با چالش‌های زیادی روبرو هستند. این بانوی معلول خاطرنشان می‌کند: با توجه به اینکه سن جمعیت کشور به سمت سالمندی است و از آنجایی که معلولیت به هر فردی نزدیک است و احتمال می‌رود بر اثر تصادف یا سانحه‌ای فرد به این عارضه دچار شود باید امکانات و خدمات شهری به گونه‌ای باشد که سایر افراد نیز بتوانند به فعالیت‌های اجتماعی خود ادامه دهند و با حضور در فضاهای شهری نیازهای خود را تامین کنند. چگینی با تاکید بر رعایت عدالت اجتماعی میان افراد معلول و سالم خاطرنشان می‌کند: چنانچه بناست در جامعه اشتغال یا فضاهای تفریحی و فرهنگی ایجاد شود باید شرایط تمامی اقشار جامعه معلول، کودک و سالمند مورد توجه قرار گیرد. او یادآور می‌شود: به عنوان فرد معلول انتظار دارم از سوی دولتمردان، دستگاه‌های اجرایی متولی معلولان بویژه بهزیستی مورد حمایت قرار گیریم. وی ادامه می‌دهد: اگرچه کانون معلولین توانا در زمینه‌ی اشتغال، ورزش، ازدواج گام‌های ارزنده‌ای برای این قشر برداشته، ولی نباید فراموش شود که این کانون یک تشکل است و ظرفیت‌های محدودی دارد، شاید نتواند تمامی قشر معلول را تحت پوشش قرار دهد بلکه در این حوزه مسئولان دولتی باید احساس مسئولیت بیشتری داشته باشند. این بانوی هنرمند تاکید می‌کند: چنانچه موانع از سر راه فعالیت معلولان برداشته شود و آنها بتوانند اشتغال پیدا کنند از سویی دیگر نیز تردد در معابر شهری را برای آنها آسان کنند، این قشر از جامعه نیز می‌توانند تشکیل خانواده دهند و مانند دیگر افراد زندگی کنند.  اجرای قانون جامع معلولان جدی تلقی شود سیده زهرا موسوی که در سن دو سالگی بر اثر تزریق اشتباه دارو دچار معلولیت شده ولی روحیه‌ی خود را برای ادامه حیات از دست نداده و اکنون کارمند کانون معلولین توانا و دارای یک فرزند است. او عضو انجمن خیّران سلامت استان است و در زمینه‌ی سلامت جامعه معلولان فعالیت دارد. این بانوی معلول با اشاره به مشکلات این قشر تصریح می‌کند: یکی از مشکلات معلولان اجرای قانون جامع است که به تصویب رسیده اما اجرایی نمی‌شود در حالی که با اجرای آن بخش قابل توجهی از نیازهای معلولان تامین می‌شود. موسوی ادامه می‌دهد: در قانون جامع معلولان که ضمانت اجرایی آن بر عهده‌ی بهزیستی گذاشته شده، گرچه این قانون ضعف‌هایی دارد و در آن بازنشستگی معلولان دیده نشده ولی همان نیز اجرایی نمی‌شود. او با اشاره به کمبود بودجه دستگاه‌های متولی حمایت از معلولان بیان می‌کند: گرچه در قزوین در زمینه‌ی تغییر نگرش جامع نسبت به معلولان اقدامات خوبی انجام شده اما تا رسیدن به نقطه‌ی ایده‌آل فاصله‌ی زیادی وجود دارد. این بانوی معلول تامین وسایل توانبخشی معلولان و گرانی این اقلام را از نیازهای معلولان عنوان و اضافه می‌کند: متاسفانه برای تامین پایه استاندارد عصا که یک قطعه ساده در میان وسایل توانبخشی است باید مشکلات زیادی متحمل شویم و آنچه در فروشگاه‌ها موجود است در هوای بارانی نمی‌تواند تکیه‌گاه فرد معلول باشد، چرا که دچار لیزخوردگی می‌شود. موسوی با اشاره به دیگر مشکلات درمانی معلولان خاطرنشان می‌کند: افزایش قیمت یکباره «بریس» از یک میلیون و 500 هزار تومان به 4 میلیون تومان، نبود بیمه درمان تکمیلی مناسب، نبود مرکز تعمیرات بریس در قزوین از دیگر دغدغه‌های این قشر است؛ چرا که معلولان به ناچار برای تعمیرات برخی وسایل خود باید به تهران و زنجان مراجعه کنند. او نبود استخر مناسب‌سازی شده، باشگاه بدنسازی مناسب با شرایط معلولان را از دیگر نیازهای این قشر عنوان کرده و ادامه می‌دهند: گرچه درباره‌ی حضور معلولان در مشارکت‌های اجتماعی، ادامه تحصیل و رشد استعدادهای آنها صحبت‌های زیادی به میان آمده، اما بسترهای تحقق این وعده مهیا نمی‌شود. این بانوی معلول با انتقاد نسبت به عدم نصب پل مکانیزه عابر پیاده در مقابل کانون معلولین توانا عنوان می‌کنند: پس از ساخت پل قدس تردد در بلوار مقابل کانون به سختی صورت می‌گیرد. در این زمینه نیاز است پل مکانیزه‌ای نصب شود تا اعضای کانون برای حضور در این پایگاه اجتماعی که تنها پایگاه آنها هست از امنیت برخوردار شوند، این معضل اکنون موجب شده که حضور معلولان در کانون نیز کمتر شود. موسوی ادامه می‌دهد: گرچه برای نصب پل در این مکان پیگیری‌های زیادی صورت گرفته اما از آنجایی که کانون معلولین توانا تشکلی غیردولتی و خصوصی است این مطالبه جدی تلقی نمی‌شود و توجه نمی‌کنند افرادی که در این کانون تردد می‌کنند عضوی از جامعه هستند. او یادآور می‌شود: مدیران و مسئولان همچنان به این باور نرسیده‌اند معلولان هم توانایی‌هایی دارند، آنها نیز حق دارند از فضاهای تفریحی و پارک‌های موجود بهره‌مند شوند؛ متاسفانه معابر شهری یا مناسب‌سازی نشده در جاهایی نیز که رمپ وجود دارد، شیب‌ها مناسب نیستند که بتوانیم از آنها استفاده کنیم. او ادامه می‌دهد: گرچه در مسیر تهران قدیم به چهارراه سپه، بازار به خیابان شهید انصاری محوری برای تردد نابینایان تعریف شده، ولی در میان سنگ‌فرش‌های آنجا شیاره‌هایی ایجاد شده که خود عامل بروز مشکل برای نابینایان است، همچنین این سنگفرش‌ها یکسان نیستند و پستی و بلندی ایجاد کرده‌اند که آن نیز مشکلات دیگری به همراه دارد. موسوی با تاکید بر اینکه انتظار می‌رود مسئولان نگاه دقیق‌تری به مسایل داشته باشند و خدمت به همه‌ی مردم را وظیفه‌ی خود بدانند، می‌افزاید: گرچه براساس قانون، بهزیستی باید در صورت اشتغال فرد معلول در دستگاهی سهم بیمه کارفرمایی او را بپردازد، ولی این قانون را اجرایی نمی‌کند. او می‌گوید: با توجه به اینکه در شهرها خدماتی هست که معلولان از بهره‌مندی آنها محروم هستند انتظار می‌رود در مقابل خدمات دیگری را دریافت کنند. این بانو عنوان می‌کند: متاسفانه گرچه شبکه‌های تلویزیونی زیادی راه‌اندازی شده ولی هیچ کدام به معلولان ناشنوا اهمیتی نمی‌دهند در حالی که آنها می‌توانند با استفاده از زبان اشاره به این قشر، خدماتی ارایه دهند. امیدواریم بیان این دردها تلنگری باشد که قشر معلول جامعه دیده شوند و بخشی از قوانین موجود درباره‌ی آنها اجرایی گردد.

چهارشنبه 2 بهمن 1398
04:46:05
 
 
Copyright © 2020 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT