ماست مالی سیلی فرهنگی!


حسن شکیب زاده


زمانی که آمریکا، ژاپن را با خاک یکسان و نابود کرد و همه چیز را از آنان گرفت؛ ژاپنی‌ها فقط دو کار اساسی انجام دادند. یکی بها دادن به معلم تا حد افسانه‌ای و دوم بها دادن به کار فوق برنامه و فعالیت‌های گروهی؛ یعنی دو کار بزرگ فرهنگی، اجتماعی.

در نگاه ژاپنی‌ها، معلمی شغلی است که با دل‌ها سروکار دارد. از این‌رو "میجی" معمار ژاپن نوین، عنوان می‌کند:"هر فردی که تعلیم می‌دهد؛ معلم نیست. فردی معلم است که بتواند بر روی قلب و روح افراد تاثیر بگذارد".

در آن دوران، گزینش سخت معلم و عدم نیاز مالی معلم در صدر برنامه عالی ژاپنی‌ها قرار گرفت و اینگونه شد که 25 سال بعد، ژاپن قدرت اول اقتصادی دنیا شد و از لحاظ تربیت نسلی پویا و خلاق و سختکوش و اخلاق‌مدار، کاملا موفق. به طوری که وقتی «سونامی» آمد، اخلاق اجتماعی و همبستگی عمومی، ایثار و از خودگذشتگی رعایت حال مسن‌تر‌ها و کودکان و زنان از جانب مردم، بخصوص نوجوانان و جوانان، داشتن وجدان کاری، عدم پارتی بازی و فقدان دریافت رشوه، پذیرش خطا و جبران اشتباه و حفظ حریم‌ها و سنت‌ها در جهان الگو می‌شود.

امروزه آموزش و پرورش به عنوان یک نهاد اجتماعی که وظیفه‌ی تعلیم و تربیت افراد جامعه را بر عهده دارد از سوی آحاد جامعه، اعم از مردم، مسئولین و اندیشمندان مورد توجه و تاکید قرار گرفته است و همگی بر این باور هستند که رشد و توسعه یک کشور به پرورش انسان‌های آگاه و برخوردار از مسئولیت، بستگی دارد. چیزی که در ادبیات توسعه به عنوان توسعه انسانی مطرح است؛ بنابراین نقش آموزش و پرورش در ساختن انسان‌های آگاه و پویا و ترویج فرهنگ عمومی بر هیچ صاحب‌نظری پوشیده نیست و همگی بر تاثیر بی‌بدیل آموزش و پرورش در کلیه‌ی امور جامعه، بویژه نهادینه کردن فرهنگ عمومی متفق‌القولند.

و اما با نگاهی گذرا و اجمالی به جایگاه آموزش و پرورش و معلم در بین برنامه‌های کلان ملی و در سند بودجه و نیز جایگاه و منزلت آن در سطح و در سلسله مراتب سازمانی و ارزشی جامعه در کشور ما، حاکی از آن است که در واقع عظیم‌ترین دستگاه و نهاد ملی که باید چشم و دل و چراغ جامعه باشد و همه خانواده‌ها و افراد جامعه به نحو مستقیم و غیرمستقیم با آن مرتبط و عزیزترین کسان خود را به آن سپرده‌اند؛ تبدیل به نهادی حاشیه‌ای، فراموش شده و تحقیر شده شود که حتی نمی‌تواند نقش پویا و زنده‌ای را در حیات و تلاش و بالندگی جمعی جامعه ایفا کند و علیرغم اینکه زیرساختی‌ترین سنگ بنای تحولات جامعه در آن رقم می‌خورد؛ در سلسله مراتب ارزشی سازمان‌های کشوری، ‌سازمانی حاشیه‌ای و صغیر بشمار می‌آید که سایر سازمان‌ها با نگرش قیمومیت و فرادستی به آن نگاه می‌کنند و طبیعی است که هیچ حادثه و اتفاق ریز و درشتی کوچکترین تاثیری بر عملکرد و برون رفت این مجموعه، از حال و روز جاری‌اش ندارد.

وقتی در مدرسه‌ای غیرانتفاعی دانش آموزان مورد تجاوز قرار می‌گیرند و یا در واژگونی اتوبوس حامل دانش‌آموزان 7 دانش‌آموز کشته و چهار نفر دچار قطع نخاع و قطع عضو می‌شوند و یا در زاهدان چهار دانش‌آموز در آتش بخاری نفتی می‌سوزند؛ نواختن یک سیلی به صورت دانش‌آموز در قزوین که ظاهرا نبایستی اتفاق مهمی باشد!

اتفاقاتی که سال‌هاست در مدارس ما رخ می‌دهد و در هر حادثه‌ای هم آنقدر موضوع سیاسی و پیچانده می‌شود که «عطایش را به لقایش بخشیدند». وقتی بدون توجه به اِعمالِ تدابیر فرهنگی، کشف ماجرای فقط یک سیلی مردانه با دست و انگشتری‌های زمخت یک فرهنگی، به گوش یک دانش‌آموز نحیف دوره‌ی ابتدایی، نیاز به هفته‌ها، ماه‌ها و گاهی سال‌ها تحقیق برای ماست مالی واقعه (وقایع) دارد؛ چه انتظاری به ژاپن و ژاپنی شدن داریم؟

 

 


چهارشنبه 12 دي 1397
05:24:31
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT