درختی پربار اما افتاده


علی دهباشی*
محمد دبیرسیاقی متعلق به نسلی از بزرگان است و هم عصری و هم‌نفسی با بزرگانی چون دهخدا، فروزانفر، بهار، زرین کوب، حسین خطیبی و محمد معین را تجربه کرده است. او مردی دانشمند است که در سنین جوانی با علی اکبر دهخدا آشنا شد و با او همکاری کرد. همکاری پرباری که تحسین و تایید دهخدا را به همراه داشت و در واقع در تنها صدایی که از مرحوم دهخدا به جا مانده، او ذکر خیر از دبیرسیاقی می‌کند و می‌گوید: جوانی کوشا با من کار می‌کند به نام دبیرسیاقی... او در واقع تنها بازمانده همکاران دهخدا نیز هست. او سال 1325 در انجمن ایران شناسی با پورداوود کار کرد و یکسال بعد همکاری‌اش را با دهخدا شروع کرد که هفتاد سال به طول انجامید و تا همین چند سال پیش که به قزوین مهاجرت کرد؛ در لغت نامه از اعضای ثابت محسوب می‌شد. ایشان متونی مانند سفرنامه ناصرخسرو، منوچهری دامغانی و «نزهةالقلوب» را تصحیح کرد و کارهای ارزشمندی در حوزه قزوین شناسی انجام داد و آثاری همچون زندگی و سرگذشت فردوسی، تاریخ بیهقی، عنصری بلخی، دقیقی طوسی و شاه دایی شیرازی را سامان داد. یا مجلد «ره انجام حکمت» که به آثار استاد علی اصغر حکمت اختصاص داشت. به هر روی آشنایی نزدیک من با ایشان از چاپ مقالاتشان بود که برای انتشار به کلک و بعدها به بخارا می‌سپردند و برای ایشان برنامه‌‌ای مفصل برگزار کردیم در شب‌های بخارا که مگر گوشه‌ای از زحمات سالیان سالشان را پاس بداریم. دبیرسیاقی در فرهنگ و ادب فارسی چهره‌ای شاخص با جایگاه رفیع است و از بعدی دیگر، با اینکه درختی است پربار و پربرگ، همواره فروتن و افتاده است و همین نشان می‌دهد که این نسل چه جان‌های عزیزی هستند و قدرشناسی از آنان کمترین کاری است که می‌شود در پیشگاهشان انجام داد. برای ایشان آرزوی سلامتی دارم و پاس داری می‌کنم کارنامه سراسر درخشانشان را. مدیرمسئول و سردبیر مجله بخارا  

سه شنبه 13 شهريور 1397
03:55:35
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT