زنان و حضور در عرصه‌های اجتماعی


زهرا اسماعیلی ـ دانشجوی دکترای فلسفه
برخی بر این باروند که زندگی مدرن امروزی سبب شده که زنان نیاز به حضور در اجتماع را یکی از نیازهای اساسی خود بدانند؛ اما یک نگاه عمیق تر به ساختار وجودی انسان ـ اعم از زن و مرد ـ نشان می‌دهد که هیچ تفاوتی بین این دو به جهت ویژگی‌های انسانی وجود ندارد و لذا زنان به عنوان نیمی از بدنه تشکیل دهنده‌ی جامعه حق دارند همراه و دوشادوش مردان در فعالیت‌های اجتماعی شرکت کنند. هر چند در طول زمان ماهیت نقش خانوادگی زنان که حضور بیشتر زن را در خانه طلب می‌کرد؛ سبب شده بود که این نقش کمرنگ‌‌تر شود، اما امروزه با بالا رفتن سطح آگاهی زنان، حضور اجتماعی دیگر یک نیاز کاذب و غیراجتماعی نیست؛ بلکه یک حق ذاتی است که لاجرم تفکیکی را برعهده زنان خواهد گذاشت. البته این حضور اجتماعی، صرفا به منزله حضور در مشاغل خدماتی و کسب درآمد اقتصادی نیست. اگر چنین تفسیر شود نه تنها در تعریف آن به خطا رفته‌ایم؛ بلکه ظلم بزرگی نیز در حق زنان شده است. منظور از حضور اجتماعی، شناخت دقیق از جامعه و ورود به موقع برای رفع نیاز جامعه است. این نیاز ممکن است گاهی در مشاغل تخصصی وجود داشته باشد؛ گاه در نقش آفرینی‌های سیاسی احساس شود و در برخی مواد در صحنه دفاع از میهن بروز کند و گاهی هم در جبهه‌های فرهنگی نمایان شود. به هر حال در هر یک از این موضع‌ها چه زن و چه مرد با توجه به استعدادها و توانایی‌های خود باید برای رفع نیاز جامعه وارد شوند و برای رفع آن بکوشند. و اما چالشی که در این عرصه ممکن است مطرح شود؛ این است که چگونه می‌توان بین فعالیت اجتماعی زنان در جامعه و مسئولیت اصلی‌ آن‌ها در خانواده جمع کرد و اگر این حضور اجتماعی مخل انجام وظیفه انجام وظیفه زن در خانواده باشد؛ تکلیف چیست؟ قطعا مسئولیت خانوادگی زن مقدم است و چنانچه حضور زن در جامعه مانع از انجام وظایف او در خانواده باشد؛ حق تقدم با مسئولیت خانوادگی اوست. اما زن می‌تواند کمیت حضور خود را با افزایش کیفیت حضورش در خانواده جبران کند؛ چرا که مسئولیت اصلی او در خانواده قابل واگذاری به هیچ کس دیگری نیست. زنی که تمام ساعات مفید و با نشاط خود را در جامعه بگذراند و با روحیه‌ای خسته و بدون نشاط به خانه بازگردد؛ قطعا نمی‌تواند وظایف مادری و همسری خود را به خوبی انجام دهد. در این صورت حضور اجتماعی زن نه تنها مفید به حال جامعه نخواهد بود؛ بلکه آسیب‌هایی به بار می‌آورد که با هیچ وسیله‌ای قابل جبران نیست. از سویی دیگر زنی که حضور دایمی‌اش در خانه او را کسل کرده و نشاط و شادمانی را از او سلب کرده است؛ قطعا نمی‌تواند نقش مادری و همسری خود را به خوبی ایفا کند. می‌بینیم که حضور اجتماعی زنان به خودی خود مانع از انجام وظایف خانوادگی‌اش نیست؛ بلکه در برخی موارد همین حضور اجتماعی می‌تواند به افزایش آگاهی زنان و بهبود عملکرد آنان در خانه نیز منتهی شود، از سویی دیگر این حضور اجتماعی بار سنگینی بر دوش آن‌ها می‌گذارد که این علاوه بر زحمات و فداکاری‌های آن‌ها در تربیت فرزندان و مدیریت امور خانواده است. لازمه موفقیت زن در هر دو این عرصه‌ها، وجود روح همکاری در خانواده است. چنین فضایی علاوه بر حفظ نشاط و شادابی اعضای خانواده کمک می‌کند که همه افراد چه زن و چه مرد، در انجام وظایف فردی و اجتماعی خود نیز موفق باشند.

سه شنبه 18 ارديبهشت 1397
04:11:52
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT