به شفاعت فرزندان شهیدم دل بسته‌ام


سمیه کریمی
وقتی خبر شهادت سعید را آوردند؛ خیلی آرامش داشتم، انگار که خداوند شجاعت فرزندم را در وجود من هم گذاشته بود، آن روز حتی گریه هم نمی‌کردم. وقتی که بدن مجید را بعد از شهادتش آوردند همه‌ی پیکرش سوخته بود و من او را از کفشش شناختم، این بار نیز سکوت کردم و فقط از خدا صبر خواستم. در گلزار شهدا و کنار مزار فرزندانش فرصتی پیش می‌آید تا با خانم معصومه اکبری رضایی، مادر شهیدان سعید (عبدالحسین) و مجید قنبری و خواهر شهید محمد حسین اکبری رضایی گفت و گویی داشته باشیم. او در کمال آرامش صحبت می‌کند و می‌گوید: این اولین باری است که در کنار مزارشان به مدت طولانی نشسته‌ام، چون من معتقدم که آنها در قلب من هستند نه اینجا.  از این که مادر دو شهید هستید چه حسی دارید؟ ـ خیلی راضی‌ام، اگر من مادر شهید نبودم کسی من را نمی‌شناخت و سراغم را نمی‌گرفت.  از اعزام فرزندانتان به جبهه راضی بودید؟ ـ بله قلبا راضی بودم، روزی که مجید می خواست به جبهه برود فقط 15 سالش بود، یادم هست آن روز من داشتم لباس می‌شستم که مجید آمد و گفت: اجازه می‌دهید که من بروم جبهه، گفتم: پسرم تو خیلی کوچکی. گفت: اگر اجازه ندهید بروم جبهه، روز قیامت پیش فاطمه زهرا دامنتان را می‌گیرم و می‌گویم که مادرم نگذاشت که به جبهه بروم.  شما چه کردید؟ ـ ظرف لباس‌ها را زمین گذاشتم و برگه رضایتش را امضا کردم. وقتی برگه رضایتش را به سپاه برده بود؛ مسئولشان به منزل ما آمدند و گفتند که حاج خانم شما این برگه را امضا کرده‌اید؟ گفتم: بله. گفتند: مجید خیلی کم سن و سال است گفتم: شاید نتواند برود جلو و بجنگد؛ ولی می‌تواند که آب بیاورد. هر وقت تشنه شدید به مجید بگویید.  با اینکه احتمال شهادتشان وجود داشت چگونه با غلبه بر احساسات مادرانه خود، آنها را راهی جبهه کردید؟ ـ چون می‌دانستم شهادت بهترین مقام برای آنهاست، راضی بودم. حتی وقتی سعید که تازه عقد کرده بود و ما مقدمات جشن ازدواجش را هم فراهم کرده بودیم، آمد و گفت اگر اجازه دهید من یک بار دیگر به جبهه بروم و برای مراسم برمی‌گردم. من مانع رفتنش نشدم که رفت و دیگر برنگشت.  شما خودتان در زمان جنگ فعالیت داشتید؟ ـ بله در جهاد سازندگی فعالیت می‌کردم و برای گندم و عدس چینی به مزارع کشاورزان می‌رفتیم ضمن اینکه پشت جبهه هم کارهایی مثل آماده کردن لباس برای رزمنده‌ها و بسته‌بندی مواد غذایی را انجام می‌دادیم.  کی ازدواج کردید و مهریه‌تان چه بود‌؟ ـ سال 1340 ازدواج کردم و مهریه‌ام یک سکه اشرفی بود که به حاج آقا بخشیدم.  چه کسی اسم فرزندانتان را انتخاب کرد؟ ـ ما اسم پسر اولمان را سعید انتخاب کردیم که روحانی محل اسمش را عبدالحسین گذاشت؛ ولی از آنجایی که اول اسم خودم با حرف "میم" بود، همیشه دوست داشتم نام فرزندانم هم با حرف میم شروع شود بنابراین اسم فرزندان بعدی‌مان را مجید، محبوبه و مهدیه گذاشتیم.  زیباترین جمله‌ای که از فرزندان شهیدتان شنیدید و هیچ‌گاه فراموش نکرده‌اید چه بوده است؟ ـ وقتی که سعید بعد از مراسم عقدش آمد که دستم را ببوسد من اجازه ندادم که گفت:"مامان ممنونم" که این جمله همیشه در ذهنم است؛ ولی مجید آنقدر فکر شیطنت بود که هیچ وقت جمله زیبا نمی‌گفت.  سعید و مجید شیطنت هم می‌کردند؟ ـ سعید خیلی آرام و صبور بود، ولی مجید از در و دیوار بالا می‌رفت.  چه خاطره‌ای از شیطنت‌های مجید دارید؟ ـ یک روز می‌خواستم بروم راهپیمایی و به خاطر اینکه مجید جلو دست و پا را نگیرد او را گذاشتم خانه و در را قفل کردم و رفتم، وقتی برگشتم دیدم مجید نیست. از دیوار رفته بود راهپیمایی.  آنها را تنبیه هم می کردید؟ ـ نه، فقط یک بار رفته بودیم تهران خانه خواهرم و از آنجا برای زیارت امامزاده حسن رفتیم، سعید به پسر خاله‌اش گفته بود من گرسنه‌ام بیا برویم خانه و بدون اینکه به ما بگویند رفته بودند که ما خیلی دنبالشان گشتیم و پیدایشان نکردیم و با نا امیدی به خانه خواهرم برگشتیم دیدم که آنها در خانه هستند که من خیلی عصبانی شدم و برای اولین و آخرین بار سعید را کتک زدم، اما مجید را هیچ وقت کتک نزدم.  تا حالا شده مشکلی برایتان پیش آمده باشد و به آنها متوسل شوید و مشکلتان حل شود؟ ـ به سعید و مجید نه، یکبار مشکلی پیش آمده بود که قبل از طلوع آفتاب به مزار شهید بابایی رفتم و به ایشان متوسل شدم و تا عصر مشکلم حل شد.  خوابشان را هم می‌بینید؟ ـ هر وقت اراده کنم خوابشان را می‌بینم.  زمانی که دلتنگ می‌شوید چه می‌کنید؟ ـ البته من خیلی دلتنگ نمی‌شوم چون همیشه حس می‌کنم بچه‌هام کنارم هستند و وقتی به عکس‌هایشان نگاه می‌کنم؛ آرامش می‌گیرم.  کی شهید شدند و چگونه از شهادتشان مطلع شدید؟ ـ سعید سال 1361 در عملیات والفجر مقدماتی، وقتی که 21 سال داشت شهید شد و مجید سال 1364 در عملیات خیبر و زمانی که 16 سال داشت به درجه رفیع شهادت نائل شد. وقتی سعید شهید شد من مریض بودم و خبر شهادتش را به من نمی‌گفتند، همه فامیل به دیدنم آمده بودند و من حسابی شک کردم. گفتم: حاج آقا چی شده؟ گفت: سعید مجروح شده و بعد مادر خانمش آمدند و گریه می‌کردند، گفتم: چرا گریه می‌کنید؟ که گفتند سعید را از دست دادیم.  از شهادت مجید چگونه مطلع شدید؟ ‌ـ وقتی که مجید شهید شد همه فامیل و همسایه‌ها می‌دانستند؛ ولی باز هم به من نمی‌گفتند، که من رفتم بیرون سبزی بخرم دیدم همه همسایه‌ها نگاهم می‌کنند، شک کردم و وقتی برگشتم حاج آقا آمدند به من تبریک گفتند. گفتم: چرا تبریک می‌گویید؟ گفتند: مجید هم رفت پیش خدا.  در آن لحظات چگونه خود را آرام کردید؟ ـ‌ به قرآن متوسل شدم و به یاد شهدای کربلا خودم را آرام کردم.  با توجه به اینکه شهادت برادرتان بعد از شهادت فرزندانتان بود این بار چه کردید؟ ـ چون از شرایط جنگ آگاه بودم، آمادگی شنیدن خبر شهادت محمدحسین را هم داشتم و حتی خودم این خبر را به مادرم دادم .  به نظر شما مادر شهید یعنی چه؟ ـ کسی که به عشق شفاعت فرزندش دل بسته و زنده است.

يكشنبه 19 فروردين 1397
03:51:41
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT