سمن‌ها؛ از اهداف‌ها تا موانع پیش رو


مریم بهبهانی‌فر
سازمان مردم‌نهاد یا سمن به سازمان‌هایی گفته می‌شود که به طور مستقیم بخشی از ساختار دولت محسوب نمی‌شوند؛ اما نقش مهمی به عنوان واسطه میان فرد فرد مردم و حاکمیت ایفا می‌کنند. بسیاری از سازمان‌های مردم نهاد غیرانتفاعی هستند و بودجه آنها از طریق کمک‌های مردمی یا سازمان‌های دولتی تامین می‌شود، برخی از سازمان‌های مردم نهاد نیز نیمه مستقل هستند و وظایف و کارهای دولتی را انجام می‌دهند. سازمان‌های مردم‌نهاد اغلب برای رسیدن به اهداف گوناگونی فعالیت می‌کنند و به طور معمول به جهت پیشبرد اهداف سیاسی یا اجتماعی اعضا در حرکت هستند؛ این سازمان‌ها به بهبود وضعیت محیط زیست، تشویق گروه‌ها و مردم به رعایت حقوق شهروندی، بالا بردن سطح رفاه اقشار محروم و آسیب‌پذیر و یا مطرح ساختن یک برنامه مشترک می‌پردازند و حتی در یک تعریف ساده‌تر می‌توان گفت که سمن‌ها، بازوی اجرایی دولت‌ها برای انجام امور جاری کشور هستند، البته برای اینکه سمن‌ها به جایگاه اصلی خود دست بیابند؛ باید درباره کارکردهای این نهادهای مهم و نحوه تعامل آنها با دولت و بخش خصوصی تغییراتی در دیدگاه مسئولین دولتی ایجاد شود و سمن‌ها به عنوان مهره مهمی مورد توجه قرار گیرند. در دنیای امروز نیز توجه به ضرورت دستیابی پیشرفت، مستلزم بهره‌مندی از عقلانیت، مشارکت عمومی و ترویج روحیه کار گروهی هستیم؛ تمام کشورهای توسعه‌یافته رمز موفقیت خود را مشارکت شهروندان در اداره امور جامعه و حضور آنها در فعالیت‌های داوطلبانه و عمومی می‌دانند، از سویی مشارکت مردم در اداره امور و تصمیم‌گیری درباره مسایل مختلف مرتبط با محل زندگی عامل مهمی برای ارتقای سطح زندگی اجتماعی آنها محسوب می‌شود. در جامعه کنونی ما و بویژه از دهه‌های 70 به بعد حضور و فعالیت مردم در قالب سازمان‌های مردم نهاد از رشد چشمگیری برخوردار بوده است؛ اما توجه به این موضوع همچنان جای کار دارد و در واگذاری امور به مردم باید دقت‌ بیشتری صورت گیرد. به گونه‌ای که دیگر اهمیت این نهادهای مردمی در باور بسیاری از مردم و مسئولین به خوبی نهادینه شود؛ بقا و تاثیرگذاری مطلوب آنها تثبیت می‌شود. این هفته در ولایت پای گپ و گفت بانوان علاقمندی که در قالب سازمان‌های مردم نهاد برای پیشبرد امور استان و دستیابی به جامعه‌ای ایده‌آل تلاش می‌کنند؛ نشستیم، آنها علاوه بر بیان اقداماتی که تاکنون در سمن‌های خود داشته‌اند از دغدغه‌های پیش‌روی خود نیز سخن گفتند؛ عدم همکاری مطلوب برخی دستگاه‌های اجرایی، جدی تلقی نشدن سمن‌ها توسط برخی مسئولین، روندهای کاری و اداری پیچیده و سنگین حاکم در برخی دستگاه‌های دولتی که علاقمندان را از ادامه فعالیت دلسرد می‌کنند؛ از جمله مشکلاتی بود که از سوی این فعالان اجتماعی مطرح شد.  سازمان‌های مردم نهاد و آیین‌نامه‌های دست و پاگیر دبیر انجمن توسعه حیات شهر در گفت‌وگو با ولایت به تشریح مشکلات نهادهای مردمی می‌پردازد و این چالش‌ها را دو دسته درونی و اجتماعی و تعامل میان سازمان‌های مردم‌نهاد می‌داند. شکوه کرمانشاهانی معتقد است؛ مشکلات سازمان‌های مردم نهاد به دو دسته تقسیم می‌شوند؛ مشکلات درونی و اجتماعی؛ به این دلیل که تجربه کار اجتماعی را به طور کامل نداریم؛ از این‌رو کار تیمی، فهم میان افراد و اینکه چگونه از تمامی ظرفیت‌ها استفاده کنیم که هم‌افزایی داشته باشد برای ما بسیار دشوار می‌شود. او بیان می‌کند: درک این موضوعات اجتماعی نیازمند تمرین فردی، مدیریتی، صبر و تحمل است که این موضوع تاکنون در جامعه ما انجام نشده بود و ما به تازگی در حال یاد گرفتن آنها هستیم. این فعال اجتماعی از تعامل میان سازمان‌های مردم نهاد سخن به میان می‌آورد و می‌گوید: این تشکل‌ها باید بتوانند به خوبی با یکدیگر گفت‌وگو کنند تا اثرگذاری داشته باشند؛ و این نکته حایز اهمیتی است؛ این شبکه‌ها و شوراهای هماهنگی آنها در واقع برای این کار به وجود آمده‌اند، ولی هنوز کارکرد درستی پیدا نکرده‌اند و در حالت سعی و خطا به سر می‌برند. کرمانشاهانی با اشاره به اینکه شوراهای هماهنگی باید از دل تشکل‌ها استخراج شوند؛ اضافه می‌کند: در حال حاضر شوراهای هماهنگی و تشکل‌ها از بالا به پایین به نظر می‌رسند؛ سازمان‌ها آنها را ایجاد می‌کنند که به معنای واقعی اثرگذار نیستند و تعامل درستی را ایجاد نمی‌کنند. او قواعد دست و پاگیر و نگاه‌های سخت‌گیرانه را از دیگر چالش‌های سازمان‌های مردم نهاد عنوان و اظهار می‌کند: متاسفانه سازمان‌های دولتی و نهادهای مسئول، برای سمن‌ها قواعد و قوانین دست و پاگیری تدوین می‌کند و هر روز با آیین‌نامه‌های جدید، نگاه آنها به سمن‌ها سخت‌گیرانه‌تر می‌شود و نظارت‌های دولتی بیشتر می‌شود در حالی که سمن‌ها، تشکل‌هایی مردمی هستند که به صورت خودجوش از درون مردم برخاسته‌اند؛ بنابراین باید اجازه دهیم که کارها را مردمی پیش ببرند. دبیر انجمن توسعه حیات شهر می‌افزاید: اگر بنا باشد نسبت به عملکرد سازمان‌های مردم نهاد نظارت‌های سختگیرانه‌ای صورت گیرد و دولت بر عملکرد آنها ورود کنند؛ این سازمان‌ها به تدریج منزوی می‌شوند و به این دستاوردها می‌رسند که فعالیت اجتماعی را رها کنند؛ یعنی پاسخگو نبودن به نهادهای مختلف را به انجام کار اجتماعی عام‌المنفعه، ترجیح می‌دهند. کرمانشاهانی تاکید می‌کند: اگرچه هر سمن باید در قالب قانون و در چارچوب اساسنامه خود حرکت کند؛ اما می‌توان بستر سهل‌تری برای آنها فراهم کرد؛ نه آنکه دولت نقش کارفرما را برای سمن ایجاد کند. او ادامه می‌دهد: در حال حاضر شرایط به گونه‌ای است که سازمان‌های دولتی از سمن‌ها گزارش عملکرد دریافت می‌کنند که این شیوه سبب می‌شود که میان سمن و دستگاه اجرایی رابطه کارفرما و پاسخگویی ایجاد شود و این‌ها نیازمند بازنگری‌هایی است که فعالیت تشکل‌ها، مردمی باقی بماند. این فعال اجتماعی تصریح می‌کند: با توجه به اثرپذیری سمن‌ها در حوزه‌های مختلف، در دولت باید این نگاه به وجود آید که نهادهای مردمی می‌توانند به عنوان واسط میان مردم و نهادهای دولتی نقش خوبی در پیشبرد اهداف نظارتی و حمایتی سازمان‌ها ایجاد کنند. کرمانشاهانی می‌گوید: تشکل‌های مردم نهاد در حوزه‌های متعددی همچون بهزیستی، آسیب‌های اجتماعی، روانی، مباحث فرهنگی تجربه‌های خوبی دارند و درباره این موضوع‌ها نمی‌توان از بالا به پایین تصمیم‌گیری کرد و این‌ها باید در بطن جامعه برطرف شوند. او با تاکید بر این مطلب که اگر می‌خواهیم سازمان‌های مردم نهاد نقش اثرگذاری در جامعه داشته باشند، باید میان آنها و سازمان‌های دولتی تعامل خوبی برقرار شود؛ خاطرنشان می‌کند: سازمان‌های مردم نهاد گاهی تشکل‌های مردم نهاد را مزاحم خود قلمداد می‌کنند و متاسفانه این شناخت ایجاد نشده که تشکل‌ها و دستگاه‌های اجرایی می‌توانند در تعامل با یکدیگر به پیشبرد اهداف مشترک کمک کنند.  نهادهای دولتی، استقلال سمن‌ها را به رسمیت بشناسند دبیر انجمن توسعه حیات شهر بیان می‌کند: نهادهای دولتی باید استقلال سمن‌ها را به رسمیت بشناسند و اجازه دهند آنها فعالانه و آزادانه‌تر در عرصه‌ی فعالیت حضور پیدا کنند و در تصمیم‌گیری‌ها بیشتر ایفای نقش کنند؛ چرا که در این صورت جلوی برخی تصمیم‌سازی‌های غلط گرفته می‌شود و به تصمیم‌های جامع‌تری دست پیدا می‌کنیم؛ شاید افرادی که در بخش دولتی تصمیم می‌گیرند؛ کمتر به این نگاه اذعان داشته باشند. کرمانشاهانی درباره اثرگذاری سمن‌ها در عرصه‌های مختلف یادآور می‌شود: سمن ها برای آنکه بتوانند تاثیرگذار باشند باید دو شرط اساسی را دنبال کنند؛ مهم‌ترین مساله این است که حمایت اجتماعی داشته باشند؛ چرا که حمایت و اعتماد مردم به نهادهای مردمی بالاترین سرمایه‌ی یک تشکل محسوب می‌شود؛ درواقع یک سازمان مردم نهاد وقتی به نقطه‌ای برسد که از حمایت‌های مردمی به خوبی برخوردار باشد به طور حتم می‌‌تواند اثربخشی خوبی در جامعه ایفا کند. او با تاکید بر توجه به عنصر صداقت در انجام کارگروهی، تصریح می‌کند: سمن‌ها باید با صداقت وارد فعالیت شوند و این عنصر مهم را در کار به مردم اثبات کنند که بتوانند اعتماد آن‌ها را نسبت به خود جلب کنند. این فعال جامعه مدنی با اشاره به دیگر مواردی که می‌تواند سمن‌ها را با چالش‌ روبرو کند؛ می‌گوید: سازمان‌های دولتی بر روی سمن‌ها ارزش‌گذاری‌هایی انجام می‌دهند که شاید با هدف تشویق آن‌ها باشد ولی این‌ها باید با احتیاط و از روی مطالعه انجام شود؛ چرا که این موضوع اگر به صورتی باشد که انگیزه‌های غیرمردمی را در سمن‌ تقویت کنند و رقابت‌ ناسالم به وجود آورد، به سمن آسیب وارد می‌کند. کرمانشاهانی اظهار می‌کند: چنانچه مردم بپذیرند که سازمان‌های مردم نهاد برای تقویت کارها و تسهیل در انجام امور وارد عرصه فعالیت شده‌اند و به آن‌ها اعتماد کنند؛ این سبب می‌شود که فعالان آن‌ها اثرگذاری بیشتری داشته باشند. او بر تعامل میان دستگاه‌های دولتی و سازمان‌های مردم نهاد و به رسمیت شناختن آن‌ها تاکید می‌کند و می‌افزاید: انتظار می‌رود، بستر کار برای فعالیت سمن‌ها سخت‌گیرانه نباشد، به سمن‌ها به عنوان فعالیت نمایشی نگاه نشود و اثرگذاری و اهمیت سمن‌ها را بپذیرند و آن‌ها را باور کنند؛ این‌ها کمک می‌کند که سازمان‌های مردم نهاد بتوانند اثرگذاری بیشتری داشته باشند. دبیر انجمن توسعه حیات شهر با تاکید بر این مطلب که سازمان‌های مردم نهاد ضعیف هستند و حمایت بیشتری نیاز دارند؛ عنوان می‌کند: سمن‌ها راه و شورا را انتخاب کرده‌اند و اثرگذاری آن‌ها نیازمند صرف انرژی و کار تیمی مضاعفی است؛ در سمن‌ها باید کارهای کارشناسانه خوبی انجام شود؛ آن هم بر مبنای مطالبات مردم که بتوان به دستاوردهای خوبی رسید، البته این ‌ها کار آسانی نیست. کرمانشاهانی اضافه می‌کند: تشکل‌های مردم نهاد در مسیری گام نهاده‌اند که راه آن‌ها هموار نیست و گام برداشتن در این مسیر کار آسانی نیست؛ در این باره چاره‌ای نیست جز آنکه عده‌ای جلودار شوند مسیر را آرام آرام هموار کنند تا این شبکه‌های اجتماعی شکل بگیرد و ما بتوانیم از طریق این شبکه بر بسیاری از مشکلات خود که بیشتر اجتماعی و فرهنگی هستند؛ غلبه کنیم. او اذعان می‌کند:‌بسیاری از مشکلاتی که امروزه در جامعه گریبانگیر ما شده، مسایل فرهنگی است و حتی امروزه شاهد هستیم مردم بسیاری از نیازها را مطالبه نمی‌کنند و یا بسیاری از افراد به حقوق خود آگاهی ندارند، این‌ها مشکلات فرهنگی و اجتماعی هستند و نهادهای مردمی می‌توانند در این باره نقش‌های مهمی را ایفا کنند.  فرآیند ثبت و تاسیس سمن‌‌ها طولانی است معصومه حمزه‌ای، دبیر انجمن تاریخی و فرهنگی عالی‌قاپو نیز در گفت وگو با ولایت به اندیشه تاسیس این تشکل می‌پردازد و می‌گوید: اندیشه تاسیس این تشکل‌ اردیبهشت 94 بازمی‌گردد که جمعی از فعالان فرهنگی و علاقمندان به تاریخ قزوین با احساس مسئولیت نسبت به آنچه بر اساس نوع نگاه برخی از مدیران شهری استان در خصوص توسعه شهری بدون توجه به پیشینه فرهنگی و تاریخی این شهر در تخریب بافت تاریخی در محله بلاغی در شرف اتفاق بود؛ به فکر ایجاد تشکل غیردولتی به منظور پاسداشت مواریث تاریخی و فرهنگی قزوین افتادند. او می‌افزاید: چندی پیش شاهد بودیم، میراث قزوین با آنچه تحت عنوان توسعه‌ی شهری در احداث خیابان‌ها از دل بافت تاریخی و صرفا به منظور تسهیل و آمد و شد خودروها در حال انجام بود، دست خوش آسیب فراوان شده و این احتمال نیز می‌رفت که با تداوم این وضعیت، بخش قابل توجهی از محله‌ی کهن پنبه ریسه و بلاغی دستخوش همان آسیب غیرقابل جبرانی شود که با احداث خیابان انصاری غربی، محله‌ی دیمج و بازارچه آقا معصوم بدان گرفتار آمدند؛ از این رو درصدد تاسیس این انجمن برآمدیم. این فعال اجتماعی، حوزه‌ی فعالیت انجمن فرهنگی تاریخی عالی‌قاپو را معطوف به چهار محور مشخص عنوان و اضافه می‌کند: محور اول فعالیت‌های این انجمن، حفظ و احیای سنت‌ها، آئین و رسوم مردم قزوین در بستر جغرافیایی آن هم در استان قزوین است که با آیین‌ها و سنت‌های مختلفی روبرو هستیم؛ اقوام متعددی که هر یک دارای فرهنگ عامه خاص به خود هستند که قطعا ابعاد مختلف تهاجم فرهنگی در سالیان اخیر به اشکال متفاوت به ویژه با توسعه‌ی دامنه ارتباطات، تاثیرات و پیامدهای تخریب گرایانه‌ای در اضمحلال فرهنگ‌های بومی داشته است؛ بنابراین تلاش انجمن عالی‌قاپو حفظ این آیین‌ها، سنت‌ها و رسوم است تا از این طریق، هویت دیرینه خودمان را پاس بداریم. حمزه‌ای محور دوم فعالیت‌های انجمن عالی‌قاپو را معرفی و تجلیل از شخصیت‌های مطرح در طول تاریخ در حوزه‌های مختلف علمی، فرهنگی، ادبی و هنری می‌داند که که به عنوان مشاهیر و مفاخر این شهر محسوب می‌شوند و می‌افزاید: امروزه بسیاری از مردم ما شناخت کافی نسبت به مشاهیر شهر و استان خود ندارند و طبیعی است، معرفی این شخصیت‌ها به صورت‌های مختلف یکی از محورهای فعالیت انجمن عالی‌قاپو است. او بیان این مطلب که محور سوم، فعالیت این انجمن توسعه‌ی صنعت گردشگری استان قزوین است؛ می‌گوید: یکی از کاستی‌های این حوزه علاوه بر مشکلات فزاینده‌ای که از حیث کمبود زیرساخت‌های مورد نیاز گردشگری در استان وجود دارد، عدم آشنایی بسیاری از مردم ما از پیشینه تاریخی و فرهنگی استان و همچنین بناها و آثار تاریخی است که قطعا چنانچه این آشنایی صورت پذیرد؛ احساس تعلق افراد به زاد بوم خود افزایش خواهد یافت و طبعا با این اتفاق، مردم نسبت به تاریخ و هویت خودشان هم احساس تعهد مضاعفی خواهند داشت. این فعال جامعه مدنی، آخرین محور از محورهای پنچ‌گانه‌ی اهداف تشکیل و فعالیت انجمن فرهنگی تاریخی عالی‌قاپو را تاریخ شفاهی عنوان و اظهار می‌کند: در این انجمن تلاش ما بر این است که خاطرات و دانسته‌های تاریخی افراد تاثیرگذار و شهروندانی را که از نزدیک شاهد رخداداهای مهم تاریخی در تاریخ معاصر بوده‌اند جمع‌آوری و تدوین کنیم؛ کما اینکه امروز در برهه‌های تاریخی کمترین اسناد تاریخی را در اختیار داریم و طبیعی است یکی از راه‌های نیل به آن چه که در تاریخ رخ داده اسناد تاریخی است؛ اما کاستی‌های اسنادی برای دستیابی به چگونگی وقوع رخدادها و وقایع تاریخ معاصر را می‌توان از طریق آنچه که تاریخ شفاهی خوانده می شود، تا حدودی جبران کرد.  سمن‌ها مکان مستقل ندارند حمزه‌ای در ادامه به تشریح مشکلات سمن‌ها می‌پردازد و می‌گوید: یکی از مهم‌ترین مشکلاتی که سازمان‌های مردم نهاد در بدو امر با آن مواجه هستند؛ فرآیند طولانی ثبت و تاسیس سمن می‌باشد، دیر رسیدن جواب استعلامات و نظارت شدید برخی مراجع در بررسی صلاحیت‌ها از مشکلاتی است که سبب مطول شدن این فرآیند گردیده است. او ادامه می‌دهد: از دیگر مشکلات سمن‌ها که می‌توان به آن اشاره کرد؛ عدم اطلاع‌رسانی در مورد این نهاد‌ها توسط رسانه‌ها ازجمله صدا و سیماست، چه بسا افراد بسیاری علاقمند به فعالیت در نهادهای این چنینی هستند؛ ولی به دلیل اینکه تاکنون فعالیتی در این زمینه نداشته‌اند از وجود چنین نهادهایی بی‌اطلاع باشند. دبیر انجمن تاریخی و فرهنگی عالی قاپو با اشاره به دیگر مشکلات سمن‌ها، اظهار می‌کند: در اختیار نداشتن فضای مناسب برای فعالیت‌ها ازجمله مشکلات سمن‌ها به شمار می‌رود که خوشبختانه در مورد انجمن عالی‌قاپو و دیگر انجمن‌های فعال در زمینه تاریخ و میراث فرهنگی استان قزوین این بستر مهیاست و علاقمندان می‌توانند از خانه زعیم که خانه تشکل‌های دوستدار میراث فرهنگی است؛ بهره ببرند. حمزه‌‌ای درباره اثربخشی سمن‌ها در جامعه و پیشبرد اهداف دولت عنوان می‌کند: سمن‌ها می‌توانند به عنوان بازوی دولت عمل کنند و دولت را در پیشبرد اهداف یاری رسانند؛ البته افرادی که در سمن‌ها فعالیت می‌کنند؛ اکثرا دارای تجربیات و علایق مشترک هستند و به صورت داوطلبانه و بدون وابستگی به جریانات سیاسی به این حوزه‌ها ورود می‌کنند؛ بنابراین می‌توانند در تسهیل امور یاریگر دولت باشند. او با بیان این مطلب که خوشبختانه محدودیتی در زمینه فعالیت بانوان در سازمان‌های مردم نهاد وجود ندارد و بسیاری از بانوان جامعه در زمینه‌‌های متعددی ازجمله محیط زستی، گردشگری، سلامت و غیره همراه با آقایان مشغول فعالیت هستند؛ تصریح می‌کند: تصویب قانون جامع در مورد سمن‌ها می‌تواند به رفع مشکلات آن‌ها کمک کند، همچنین اگرچه سمن‌ها می‌توانند یاریگر دولت و دستگاه‌های دولتی باشند و در تسهیل امور به آنها کمک کند؛ اما بعضا مشاهده می‌شود که از سوی مسئولین دستگاه‌های دولتی جدی گرفته نمی‌شوند که پیشنهاد می‌شود هر یک از مسئولین در زمینه کاری خویش از افرادی که در این نهادها فعال هستند به عنوان مشاور استفاده نمایند. این فعال اجتماعی همچنین درباره مشارکت زنان در مسایل اجتماعی، می‌گوید: آمار نشان می‌دهد که میزان حضور بانوان در دولت تدبیر و امید چه در فعالیت‌های سیاسی و چه در فعالیت‌های اجتماعی و مدنی بسیار مطلوب بوده و زنان از اینکه نقشی در فرآیند تصمیم‌گیری و مشاکت مدنی داشته باشند، احساس رضایتمندی دارند؛ دراستان قزوین نیز مانند سایر نقاط کشور میزان مشارکت‌های اجتماعی و مدنی پیشرفت چشمگیری داشته ولی باز هم هنوز فاصله زیادی تا سرمنزل مقصود باقی مانده که امید است در سال‌های آتی این روند ادامه یابد و زنان به جایگاه واقعی اجتماعی خویش دست یابند.  حمایت از انجمن‌ها بسیار حایز اهمیت است دبیر انجمن دوستداران یادمان‌های ماندگار نیز در گفت وگو با ولایت اظهار می‌کند: انجمن دوستداران یادمان‌ها از ابتدای فعالیت با هدف حفاظت و ترویج میراث فرهنگی شکل گرفت که به مرور با گسترش فعالیت‌ها و کاستن از پراکندگی موضوعات به دلیل گسترده بودن حوزه میراث فرهنگی به حوزه تخصصی خود که بناها و بافت‌های تاریخی‌ست؛ نزدیک‌تر شود. الهام حاجی‌ملکی از مهم‌ترین رویکردهای فعالیتی انجمن را حفظ استقلال و عدم وابستگی به ارگان و یا نهاد اجرایی عنوان و اضافه می‌کند: بهره‌مندی از تخصص و توانایی‌های فردی افراد در پیشبرد اهداف با مشارکت آنان در تمامی مراحل از ایده تا عمل از دیگر رویکرهای این انجمن است. او مشکلات سمن‌ها را متعدد می‌داند و می‌گوید: اگر بخواهم به دو مورد اصلی از مشکلات آنها اشاره کنم باید به توانمند شدن افراد در مدیریت سمن بپردازم، البته این موضوع به دلیل نبود ساختار یکپارچه و سازمان یافته بسیار زمانبر و فرسایشی ست به همین دلیل اغلب انجمن‌ها پس از مدتی منحل می‌شوند. این فعال اجتماعی اضافه می‌کند: حمایت از انجمن‌ها به ویژه در مراحل ابتدایی تاسیس بسیار حایز اهمیت است؛ البته این حمایت الزاما مالی نبوده و به معنای حمایت معنوی و راهبردی‌ست؛ اما از آن جا که دستگاه‌های ذیربط همواره انجمن‌ها را در مقابل خود می‌بینند تا در کنار خود، این مساله بسیار آسیب‌رسان خواهد بود از سویی بسیاری از نهادها به اشتباه انتظار دارند؛ انجمن را زیر مجموعه و وابسته خود کنند؛ در حالی که استقلال شاخصه مهم برای هر انجمن است. حاجی‌ملکی با بیان این مطلب که هر سمن می‌تواند رابط میان مردم و دولت باشد؛ تاکید می‌کند: دهه‌هاست که در کشور ما میان مردم و دولت شکاف ایجاد شده و یک انجمن می‌تواند این فاصله را کاهش دهد؛ از این رو در سطح کلان و برنامه‌ریزی‌ها دولت باید از این پتانسیل‌ها بهره‌مند گردد؛ چراکه نه از روی وظیفه که به واسطه علاقه به آن می‌پردازند.  دولت به سمن‌ها اعتماد کند او با تاکید بر این مطلب که دولت باید به انجمن‌ها اعتماد کند که بدون تردید پیمودن این راه بسیار کم‌هزینه‌تر و اثربخش‌تر خواهد بود؛ اذعان می‌کند: هم اعضای سمن‌ها و هم دولت باید سمن‌ها را جدی بگیرند و برای رسیدن به اهداف و چشم‌اندازها برنامه داشته باشند که خوشبختانه در چند سال گذشته این موضوع مورد توجه قرار گرفته و سمن‌ها بیشتر از گذشته توانسته‌اند ابراز وجود کنند؛ اما چنانچه ساختاری برای فعالیت‌ها و ماندگاری آن‌ها تدوین نشود؛ این موضوع در حد شعار باقی خواهد ماند. این فعال اجتماعی ادامه می‌دهد: سمن‌‌ها باید قدرت و توانایی‌های اعضا و تشکیلات خود رات باور داشته باشند. تا زمانی که این باور وجود نداشته باشد؛ طبیعتا در جامعه هم مورد کم مهری قرار می‌گیرند؛ همچنین در گام دوم همانطور که پیشتر اشاره شد، دولت و ارگان‌ها نباید سمن‌ها را در مقابل خود ببینند؛ چرا که یک سمن نیز برای تسهیل مشکلات جامعه فعالیت می‌کند؛ تا زمانی که این تقابل دیدگاه وجود دارد بی‌توجهی هم خواهد بود. حاجی ملکی با بیان این مطلب که در ساختار درونی کارهای تیمی، اعتماد به توانایی‌های افراد در تشکیلات انجمن و پرهیز از تک‌روی‌ها باید مورد توجه قرار گیرد؛ می‌گوید: نا امید نشدن در برابر موانع و مشکلات و در ساختاربرونی تلاش دولت و مسئولان برای کاهش میزان موانع و مشارکت دادن سمن‌ها در برنامه‌های کوتاه‌مدت و بلند‌مدت می‌تواند به رفع مشکلات سمن‌ها کمک کند. او همچنین ادامه می‌دهد: متاسفانه در سال‌های اخیر با توجه به رویکرد مشارکت‌های اجتماعی که به طور ویژه به سمن‌ها شد، برخی ارگان‌ها ‌‌از این نگاه به عنوان فرصت برای خودشان بهره برده، بدون آنکه فرصتی جدی برای سمن‌ها فراهم کنند. البته ارگان‌هایی هم بودند که بسترهایی برای سمن‌ها آماده کردند، در کل اینکه سمن‌ها ساختارهای اجتماعی هستند و نباید توسط ارگان‌های مختلف مورد وعده‌های بدون نتیجه واقع شوند.

چهارشنبه 20 دي 1396
05:15:35
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT