اردوگاه ما، جهنمی بود در دل عراق!


حسن شکیب‌زاده
اینجا مقر سپاه هفتم عراق است، هر اکیپی که از اسرا را می‌آوردند؛ به صورت جداگانه و به صف بر روی زمین می‌نشاندند تا مقدمات انتقال به پشت جبهه را فراهم کنند. اینجا زمینش پر از خونی است که از زخم‌های رزمندگان اسلام به زمین سرازیر شده بود. دست‌هایمان را بستند ما را نشاندند، خبرنگاران خارجی را هم خبر کرده بودند تا از همه عکس و فیلم بگیرند و بعدا بگویند که آهای جهانیان ببینید که ما شق‌‌القمر کرده‌ایم! تنگ غروب بود، آفتاب در حال خداحافظی بود، زمین و آسمان سرخ بود، دلم گرفته بود، عجب شبی بود و ای کاش این شب اصلا نمی‌آمد. سرباز عراقی چراغ قوه پر نوری که دستش بود به روی ما انداخت تا خارجی ها بهتر عکس بگیرند. من از همه جوانتر بودم و در صف اول نشسته بودم، عکاس خارجی دوربینش را به سمت من گرفت، سرم را انداختم پایین، سرباز عراقی سرم را از زمین و با خشم خاصی بلند کرد، دوباره سرم را به عقب برگرداندم، نمی‌خواستم از چهره‌ام که جوان بود و عاشق خمینی، سوء استفاده کنند. این بار سرباز عراقی دست گذاشت به زخم سرم که هنوز تکه سربی ترکش داخلش بود و سرم را برگرداند، دلم از حال رفت و دیگر بی‌حال نشستم و عکاس عکس خود را گرفت. در آن غروب دلگیر از گروه‌های مختلفی از رزمندگان که در جریان عملیات مظلومانه کربلای 4 به اسارت درآمده بودند؛ عکس گرفتند. *** بیش از این، یک روز که آزاده سرافراز، عزیز‌اله فرجی‌زاده را توی بنیاد دیدم، عکسی را از دوران اسارت، لا به لای عکس‌هایش دیدم و سراغ جوانی را که در جلوی صف نشسته بود از او گرفتم. زنگ که زدم، آزاده‌ی گرانقدر، رضا نظر‌نژاد، خودش را به من رساند و وقتی مقابلم نشست، اول از عکس گفت و ماجرایی که بر او، در مقر سپاه هفتم عراق گذشته بود.  چند ساله بودی و کی برای اولین بار به جبهه رفتی؟ ـ‌ متولد 15 شهریور 46 هستم و هفتم تیرماه 63 هم نخستین اعزامم به جبهه‌های نبرد بود، آن روزها دانش‌آموز سال اول دبیرستان شهید مطهری قزوین بودم که تصمیم گرفتم برای یاری اسلام و امام عزیز به جبهه‌ها بروم تا دانش‌آموز عشق باشم. روز اعزام، پس از بدرقه مردم قدرشناس و دوست‌داشتنی قزوین، ما را برای طی دوره آموزشی، به پادگان امام حسن‌(ع) تهران بردند، سپس بعد از 15 روز آموزش به پادگان 21 حمزه منتقل شدیم تا دوره‌های ویژه تخصصی را ببینیم، از آنجا هم به لشکر 17 علی‌بن‌ابیطالب(ع) منتقل شدیم. از لشکر، ما را به کردستان فرستادند و قرار بود در عملیاتی شرکت داشته باشیم؛ اما ورود ما به منطقه، همزمان بود با شهادت سردار سپاه اسلام، مهدی زین‌الدین، لذا عملیات منتفی شد و ما هم بعد از مدتی به قزوین برگشتیم.  اعزام بعدی‌ات کی بود؟ ـ‌ آن روزها پدرم هم جزو رزمندگان بود و مرتب به جبهه‌های نبرد می‌رفت. لذا قرار گذاشته بودیم که نوبتی به جبهه برویم، یعنی هر وقت من جبهه هستم؛ او خانه باشد و هر وقت که او رفت من در خانه بمانم. لذا وقتی من از کردستان برگشتم، بعد از مدتی پدرم رفت، او که برگشت من اوایل سال 64 اعزام شدم. این بار ما را به موقعیت پشه! (هورالعظیم) منتقل کردند. موقعیتی که رفته بودیم ماندنش برای رزمندگان واقعا سخت و طاقت‌فرسا بود، لذا در این منطقه هر رزمنده‌ای را یک ماه بیشتر نگه نمی‌داشتند. محل گذران ماموریت‌مان هم روی پل‌های شناور در هور بود و آنجا هم وقتی ماموریت‌مان تمام شد، ما را به مرخصی فرستادند.  آخرین اعزامی که داشتی کی بود و به کجا؟ ـ‌ سال بعد بود که با خودم عهد کردم، این بار که به جبهه اعزام شدم، دیگر برنگردم و آنقدر بمانم تا یا شهید شوم و یا با پیروزی به شهرم برگردم، لذا در طول اعزام بعدی که در جبهه بودم، یک بار به من مرخصی دادند و من قبول نکردم و برنگشتم تا بهانه‌ای پیدا نشود که از آمدن به جبهه‌ها منصرف شوم. آن روز‌ها اواخر خردادماه 65 بود و ما در آستانه‌ی انجام عملیات کربلای 4، عملیاتی که حدود یک هفته قبل از شروع، لو رفته بود و عراق آمادگی کامل را برای مقابله با ما داشت. ماموریت ما در این عملیات، آبی بود و من نیز جزو غواصان گردان حضرت رسول‌(ص) بودم، هدف هم جزیره ام‌الرصاص بود. آن روز ما را به عنوان نیروهای خط‌شکن فرستادند تا با عبور از آب‌های پرخروش اروند‌رود به جزیره رفته و خط دشمن را بشکنیم. قایق حامل بچه‌ها حرکت کرد، با حرکت ما، گلوله باران عراقی‌ها هم شروع شد. از زمین و آسمان آتش می‌بارید و بچه‌ها درون قایق، به آن طرف آب فکر می‌کردند و با خدای خود عهد می‌بستند که به تعهد خود عمل کنند. تا رسیدن به جزیره، تعدادی از بچه‌ها به شهادت رسیده و درون آب افتادند و ما 15 نفر بودیم که به جزیره رسیدیم، با توجه به برنامه‌های از پیش تعیین شده 6 نفر از بچه‌ها برگشتند و ما در نهایت 9 نفر بودیم که از قایق پیاده شده و قدم به ام‌الرصاص گذاشتیم. با دشمن فاصله‌ی اندکی داشتیم ولی به هر طریقی که بود خود را به سینه‌ی خاکریز دشمن رساندیم و نفسی تازه کردیم، نفس در زیر شلیک‌های بی‌امان عراقی‌ها، آنها با هر چه که در توانشان بود آمده بودند تا نگذارند که ما قدم به جزیره بگذاریم.  چگونه شد که به اسارت در آمدی؟ ـ‌ در سینه‌ی خاکریز و بر اثر گلوله باران ممتد دشمن، 2 تن از یارانمان و همرزمانمان، احمد روغنی و مجید پیله‌فروش‌ها مظلومانه به شهادت رسیدند و ما 7 نفر مانده بودیم. پشت خاکریزی که قرار داشتیم موجی از نیروهای عراقی، با انبوهی از سلاح‌های مختلف مستقر بودند، به طوری که اصلا توسط تعداد اندک ما، امکان نفوذ نبود، از طرفی به خاطر معبر بزرگی که پشت سر داشتیم و هنوز باز نشده بود امکان بازگشت هم نداشتیم. همه‌ی بچه‌ها به نوعی زخمی شده بودند، 2 ترکش هم به سر و سینه‌ی من خورده بود، هر طور که بود تا صبح صبر کردیم تا شاید نیروی کمکی بیاید، اما از نیرو هم هیچ خبری نبود و هر لحظه نیروهای عراقی به ما نزدیکتر و میدان آتش آنها بر روی ما بیشتر می‌شد. در سینه‌ی خاکریز عراقی‌ها به مشورت نشستیم که چه بکنیم؟ حسین صباغ که از بقیه‌ی بچه‌ها تجربه‌ی بیشتری داشت؛ گفت: حالا که نه راه پیش داریم و نه بازگشت، دسته جمعی به روی خاکریز برویم و شعار بدهیم، بالاخره اگر قصد کشتن ما را داشته باشند؛ همین جا شهید بشویم بهتر از آن است که در خاکریزهای بعدی به شهادت برسیم و جنازه‌هایمان هم برنگردد، اما اگر اینجا شهید بشویم، امکان دسترسی بچه‌های خودمان به جنازه‌هایمان بیشتر است و اگر هم قصد کشتن ما را نداشتند که هر چه خدا خواست، همان پیش خواهد آمد. صباغ که نظرش را داد، هفت نفری رفتیم بالای خاکریز و شروع به شعار دادن کردیم....... الموت لصدام، النصرو الاسلام. عراقی‌ها هم که در چند متری ما بودند و صدای شعارهایمان را شنیدند، هجوم آورده و ما را گرفتند و لباس‌هایمان را درآورده، دست‌هایمان را به پشت بستند و چشمایمان را هم از پشت بستند. آنها پس از اسارت، در حالی که مرتب مورد ضرب و شتم و فحاشی قرار می‌گرفتیم، به سنگر فرماندهی عراق منتقل و این در شرایطی بود که نیروهای دشمن در حال شکستن محاصره گروهی از رزمندگان دیگر بودند و وقتی که محاصره شکسته شد؛ ما را بعد از 48 ساعت به پشت توپخانه‌های عراق منتقل کردند.  در آنجا به شما چه گذشت؟ ـ‌ مکانی که رفتیم، مقر سپاه هفتم عراق بود؛ یعنی جایی که از ما همین عکس را گرفتند. به مقر سپاه هفتم که رسیدیم؛ تازه متوجه شدیم که عراق برنامه‌ریزی گسترده‌ای کرده است تا از شکست ما در این عملیات، برای خود بوق و کرنا ساخته و پس از شکست‌های پی در پی که از رزمندگان اسلام خورده است، در سطح جهان تبلیغ کند که ما را شکست داده است. به یاد دارم که صدامیان از عملیات خود به نام «یوم العظیم و قتال الکبیر» نام می‌بردند، به طوری که سال بعد ما فهمیدیم که صدام به شکرانه‌ی پیروزی‌اش در این عملیات به طواف خانه‌ی خدا رفته بود! آنجا در اصل، محلی بود برای تبلیغ گسترده عراق، بچه‌های رزمنده را در گروه‌های 6، 5 نفره چیده بودند و مرتب هم خبرنگاران خارجی که از قبل به محل دعوت شده بودند عکس و فیلم می‌گرفتند تا هم عملیات عراق را بزرگ جلوه دهند و هم تعداد اسرا و شهدای ما را زیاد مطرح کنند. عراقی‌ها، آن روزها اعلام می‌کردند که 20 هزار نفر از نیروهای ایرانی را کشته و زخمی کرده و ده‌ها هزار نفر را به اسارت در آوردند؛ در حالی که تعداد اسرای ما حدود 500 تا 600 نفر بودند.  شما را چگونه به اردوگاه‌ها منتقل کردند؟ ـ من هنوز هم وقتی به یاد انتقالمان، از مقر سپاه هفتم عراق به اردوگاه‌ها می‌افتم، بدنم می‌لرزد. آن روز، روز عجیب و سختی بود و پرسوز و مظلومانه. عراق قصد داشت بعد از عملیات فوق، تبلیغات گسترده‌ای مبنی بر شکست بزرگ ایران داشته باشد، لذا اسرا را سوار کامیون‌ها کردند و برای اینکه تعداد ما را زیاد جلوه دهند، حدود صد خودرو آوردند و داخل هر خودرو 6 اسیر ایرانی سوار کردند، در حالی که 8 سرباز عراقی هم همراه هر ماشین بود. آن روز ما را در خیابان‌های بصره به حرکت در آوردند، مردم عراق در حاشیه خیابان‌ها اجتماع کرده بودند، هلهله می‌کردند، فریاد می‌زدند، فحش می‌دادند، آب دهان پرت می‌کردند، سنگ و هر آنچه در دست داشتند به طرف ما پرتاب می‌کردند، حتی مکان‌هایی که در داخل ترافیک گیر کرده و ماشین‌ها می‌ایستادند، به سمت ما می‌آمدند و خود و فرزندانشان چنگ به سر و صورت ما می‌زدند، خلاصه وضعیت سخت و طاقت‌فرسایی بود، همه‌اش آرزو می‌کردیم که سریع از شهر بگذریم و این صحنه‌ها را نبینیم. خلاصه این یک روز که برای ما یک سال بود، گذشت و به مقر 11 عراق رسیدیم، ما را 13 روز و 14 شب در این مقر نگه داشته و در داخل دو اتاق تنگ و تاریکی که زمین آن هم خاکی بود؛ انداختند. آنقدر از بچه‌ها خون رفته بود که خاک‌های زمین اتاق‌ها با خون بچه‌ها قاطی و تبدیل به گل شده بود، نه آبی بود و نه غذایی، تعدادی از بچه‌ها در همین شرایط و داخل اردوگاه فوق به شهادت رسیدند، سرما کولاک می‌کرد و هیچ امکانی برای گرم کردن بچه‌ها نبود، آنجا جهنمی بود در دل عراق. پس از این ایام، ما را به مدت 6 روز در استخبارات نگه داشتند تا بچه‌ها را تخلیه اطلاعاتی بکنند؛ اینجا فشار و شکنجه بچه‌ها به اوج خود رسیده بود و عراقی‌ها از هر وسیله‌ای استفاده می‌کردند‌ تا رزمندگان ما را شکنجه کرده و به حرف بیاورند. پس از گذراندن این دوران، ما را به مدت 55 روز در سلول‌های الرشید عراق نگهداری کردند؛ آن هم در شرایطی بدتر از همه جا، 2 آسایشگاه حدود 16 متری بود که داخل هر کدام حدود 50 تا 60 نفر را جای داده بودند، سرمای سختی بود، نه آب بود و نه بهداشت، بدن همه‌ی بچه‌ها زخمی بود، با تکه‌های لباس‌مان زخم‌ها را بسته بودیم و هر از گاهی آن را باز کرده، پارچه را می‌شستیم و دوباره به روی زخم می‌بستیم.  اسارت شما، چه مدت طول کشید؟ ـ من در مجموع، 44 ماه در اسارت بودم، البته قابل توجه است اسرایی که همراه ما در پادگان صلاح‌الدین ایوبی، یعنی همان اردوگاه 11 بودند، جزو مفقودین بودیم و احدی از اسارت ما مطلع نبود، به خاطر همین هم هر بلایی که می‌خواستند، به سر ما می‌آوردند.  عکسی که از شما گرفته بودند؛ کی و چگونه به دست خانواده رسید؟ ـ حدود 6 ماه بعد از اسارت ما، پسر عموی آقای کردی که از همرزمان ما در اسارت بود؛ در جریان پاکسازی سنگرهای عراقی‌ها، وارد یکی از سنگرهای فرماندهی عراق می‌شوند که در آن مجله‌ای پیدا می‌کنند که عکس عموی خودش را در آن می‌بیند، لذا مجله را به مقر فرماندهی سپاه اسلام می‌رساند و آنها هم بعد از شناسایی بچه‌هایی که در عکس‌ها بوده‌اند، عکس‌ها را کپی کرده و به خانواده‌ها تحویل می‌دهند.  با توجه به اینکه عکس شما نشان‌دهنده‌ی زنده بودن و اسارت شما بوده است؛ چرا هیچ اقدامی برای تثبیت اسارت شما نشده بود؟ ـ پدرم آن روزها به جاهای مختلفی مراجعه می‌کند و عکس مرا به سازمان تشخیص هویت هم می‌برد، آنجا البته هویت مرا تایید می‌کنند، اما می‌گویند، به اسارت در آمدن ایشان دلیل زنده ماندنش نیست، لذا پیگیری‌ها به نتیجه نرسیده و ما تا آخرین روز اسارتمان به عنوان مفقودالاثر مطرح بودیم.  نحوه‌ی آزادی شما چگونه بود؟ ـ ما دقیقا تا 2 ساعت قبل از آزادی‌مان اصلا خبر نداشتیم که آزاد خواهیم شد و وقتی هم که خبر دادند آماده شوید تا به کشور خود باز گردید؛ واقعا باورش برایمان سخت بود و هنوز فکر می‌کردیم که نقشه‌ی جدیدی برای تضعیف روحیه و شکنجه ما دارند. خبر را که دادند ساعت 6 صبح بود و ساعت 8 مجددا اعلام کردند که وسایلتان را جمع‌آوری کرده و آماده شوید تا ماشین‌ها که آمدند؛ سوار شوید.  در آن ساعات، چه حالی داشتی؟ ـ‌ اصلا قابل گفتن نیست، آن لحظه‌ها، دقایقی بود که فقط باید در آن شرایط قرار بگیری تا بفهمی. شرایطی که احساس می‌کردیم یک بار دیگر متولد شده‌ایم؛ تولدی که روزهای روشن و پرنوری را در پی دارد. بالاخره ساعت 3 بعد از ظهر شد و اتوبوس‌ها وارد اردوگاه شدند، همه سوار شدیم، هزار نفر بودیم، از مرز خسروی گذشتیم، بوسه بر خاک وطن زدیم، آن روز دوست داشتم که هزاران زبان داشته باشم تا هزاران بار خدا را شکر کنم.  با توجه به اینکه شما جزو مفقودین بودید و خانواده هم هیچ اطلاعی از شما نداشتند، وارد ایران که شدید چطوری با آنها روبرو شدی؟ ـ وارد ایران که شدیم، 3 روز در قرنطینه بودیم، من وضعیت جسمانی خوبی نداشتم، مریض بودم، ساعت 12 شب بود که وارد سپاه پاسداران قزوین شدیم. ظاهرا به خانواده‌ها خبر کرده بودند، ولی اولین نفری که در سپاه دیدم و او را شناختم، مرحوم سعید اقمشه بود، رزمنده شجاع و دلیری که قبل از اسارت، آخرین نفری بود که او را دیده و خداحافظی کرده بودم. با او سلام و علیک کوتاهی کردم، سپس خانواده را دیدم، اصلا باورم نمی‌شد، انگار در رویا بودم، چشم‌هایم را مالیدم، نه، خواب نبودم.  تلخ‌ترین خاطره‌ای که از دوران اسارت داری، کدام است؟ ـ ارتحال امام عزیز، آن روز بین بچه‌ها پچ‌پچی راه افتاده بود، هیچکس نمی‌خواست چیزی بگوید؛ یعنی هیچ‌کس نمی‌خواست باور کند که چنین حادثه‌ای رخ داده است، نیمه‌های شب بود که اعلام کردند، امام رحلت کرده است، خستگی 8 سال دفاع مقدس و سال‌ها اسارت بر تنمان سنگینی کرد. باورش برای همه سخت بود، حتی عراقی‌ها، آنها 4 روز تمام ما را رها کردند و وحشت داشتند که به طرف ما بیایند، بچه‌ها به نشانه‌ی عزاداری لباس‌های تیره زمستانی را به تن کرده و مرتب عزاداری می‌کردند، بعد از 4 روز، وحشت عراقی‌ها را برداشته بود، لذا با آوردن نیروهای زیادی به اردوگاه، حمله‌ی گسترده به آسایشگاه‌ها کردند و بدون مقدمه همه را به زیر مشت و لگد در آوردند تا حال و هوای موجود از سرمان خارج شود. آن روز خیلی‌ها صدمه دیدند؛ دندان‌ها بود که می‌شکست و سرها و دست و پاها و فک‌ها بود که جابجا می‌شد و در نهایت هم 18 نفر از بچه‌های خوب و مخلص اردوگاه را از جمع ما جدا کرده و به انفرادی فرستادند.  در طول 44 ماه اسارت، روزگار را چطوری می‌گذراندی؟ ـ‌ هر یک از بچه‌ها، هر کاری که از دستش بر‌می‌آمد؛ انجام می‌داد. خیلی‌ها درس می‌خواندند، کلاس‌های درسی، قرآن و هنری برقرار بود، با حداقل وسایل و امکانات، بچه‌ها کارهای دستی درست می‌کردند، ورزش می‌کردیم. در تمام آسایشگاه فقط یک جلد قرآن مجید داشتیم که به هر رزمنده‌ای 20 دقیقه فرصت داده می‌شد تا قرآن را بخواند و به دیگری بدهد، آن هم طوری که عراقی‌ها متوجه نشوند. یادم هست که در ایام رحلت حضرت امام، یک بار قرآن را برای امام ختم کردیم.  در طول این مدت، کسی هم به فکر فرار افتاد؟ ـ اصلا امکانش نبود، اردوگاهی که ما در آن بودیم 11 متر پهنای سیم خاردارش بود و 4 متر هم ارتفاعش، هر روز 3 مرتبه به هنگام خروج از آسایشگاه، ورود در محوطه و داخل محوطه، از ما آمار می‌گرفتند و 3 بار هم به هنگام برگشت به داخل آسایشگاه‌ها و یک بار هم شب به هنگام خواب. پس طبیعی بود که در این شرایط حتی امکان فکر کردن به فرار هم نبود. اما به یاد دارم که در طول 44 ماه اسارت، دو نفر توانستند، آن هم زمانی که به درمانگاه رفته بودند؛ فرار کنند که آنها را هم در نزدیکی‌های بصره دستگیر و دو باره به اردوگاه باز‌گرداندند.  اگرچه همه‌ی وقایع دوران اسارت شنیدنی است؛ اما کدام خاطره برایت نزدیک‌تر و جالب‌تر است؟ ـ بچه‌هایی که در اردوگاه ما، زندانی بودند، هیچ گونه ارتباطی با سایر اردوگاه‌ها نداشتند. دلیل اصلی آن هم این بود که ما مفقودالاثر بودیم و عراق نمی‌خواست هویت ما فاش شود، لذا خیلی علاقمند بودم که بدانیم و یا بفهمیم که در اردوگاه مجاور ما چه می‌گذرد و احیانا از دوستان و همشهری‌هایمان، چه کسانی آنجا هستند. یک روز در حالی که در محوطه اردوگاه بودیم یکی از بچه‌های اردوگاه مجاور که مرا دید دست تکان داد، من اصلا او را نشناختم و در دل گفتم شاید همینطور و از روی دلتنگی دست تکان می‌دهد. این موضوع گذشت تا اینکه یک روز یکی از رزمندگانی که به درمانگاه رفته بود در برگشت یادداشتی که روی زرورق نوشته شده بود به من داد، تعجب کردم، یادداشت را که خواندم دیدم از طرف همان فردی است که از اردوگاه مجاور برایم دست تکان داده بود. او احمد خدابنده لو بود و دریادداشت خود نوشته بود که من احمد هستم، همشهری تو و... این موضوع برایم خیلی عجیب بود و خلاصه من هم یه طوری برایش نامه فرستادم و اظهار علاقه کردم که خیلی دوست دارم تو را ببینم و این برای نخستین بار در طول اسارت ما در اردوگاه‌ها بود که 2 نفر توانسته بودند از دو اردوگاه مختلف برای هم نامه بنویسند. این موضوع عجیب حتی در بین بچه‌ها مطرح شده بود. هر روز که می‌گذشت ما ابراز علاقه‌مان نسبت به یکدیگر بیشتر می‌شد، تا جایی که تصمیم گرفتیم، هر طور که شده همدیگر را ببینیم. یک روز احمد خودش را به مریضی زده بود و او را منتقل کرده بودند به درمانگاه، وقتی از موضوع مطلع شدم، من هم خودم را به تمارض زدم؛ به طوری که مجبور شدند به درمانگاه منتقلم کنند، در مجموع منطقه‌ای که 12 اردوگاه اسیران قرار داشت؛ فقط همان یک درمانگاه بود که رزمندگان را مورد مداوا قرار می‌داد. خلاصه به درمانگاه رفتم، دل در دل نداشتم، مثل بچه‌ای که تازه به دنیا آمده است، همه چیزم به هم ریخته بود، مرتب لحظه شماری می‌کردم، من در یکی از اتاق‌ها بستری شدم و احمد هم در اتاق دیگری بود، یک لحظه درها که باز شد همدیگر را دیدیم. درمانگاه که خلوت شد، دکتر به سراغم آمد، به او گفتم که آن آقایی که روی آن تخت خوابیده دوست من است و خواهش کردم که به من اجازه بدهد تا یک لحظه او را ببینم و دکتر هم که بیمارستان را خلوت دید و خبری از نگهبان‌ها نبود به من اجازه داد، در آن لحظه انگار هیچ آدمی در روی زمین به اندازه‌ی من سالم و خوشحال نیست، سریع به طرفش رفتم و او هم بلند شد و سخت همدیگر را در آغوش گرفتیم.  امروزها، چکار می‌کنی؟ ـ‌ سال 73 ازدواج کردم، در حال حاضر 2 فرزند دختر و پسر دارم، دخترم در راهنمایی تیزهوشان درس می‌خواند و می‌خواهم آینده‌ی خوبی را برای آنها بسازم که برای کشور خود و اسلام، مفید و موثر باشند. خودم هم کارمند بانک بودم که در حال حاضر در حالت اشتغال هستم، از طرفی ریه‌هایم آسیب جدی دیده است که در حال درمان آن هستم.  الآن که به گذشته، به خصوص دوران جنگ و اسارت بر می‌گردی، چه احساسی داری؟ ـ به نظر من 8 سال دفاع مقدس سفره‌ای بود که اولا هر کسی به آن دعوت نشده بود و آن‌هایی هم که دعوت بودند، هر یک به اندازه توان و تلاش خود از این سفره روزی بردند، عده ای با شهادت، عده‌ای با اسارت و عده‌ای هم با جانبازان خود، خلاصه نشستن کنار این سفره لیاقت می‌خواست و آنهایی هم که به سفره رسیدند، هر کدام به اندازه لیاقت خود سهم بردند و امروز بر ماست که دستاوردهای آن روزهای بزرگ را حفظ کنیم و نشان بدهیم که امروز هم لیاقت داریم که حسینی باشیم.

دوشنبه 18 دي 1396
05:22:26
 
 
Copyright © 2018 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT