کس نداند بهای قرآن را!


گزارش ـ عاطفه حسینی: هر بار بحث قرآن که می‌شود؛ یاد آن شب سرد زمستانی می‌افتم و حرف‌های آن راننده جوان آژانس مثل آونگ در سرم تلو‌تلو می‌خورد. خیلی بی‌مقدمه پرسید:"شما مسلمانید؟"من هم که دل و دماغ حرف زدن نداشتم؛ با تکان دادن سر پاسخ مثبت دادم. همین تکان سر کافی بود تا داستان زندگی خودش را برایم بازگو کند. اینکه در حوزه، طلبگی می‌خوانده و از یک جایی به بعد با خیلی از واقعیت‌های صرف دینی و قرآنی، دچار تعارض فکری شده است. بعد هم شروع کرد یکی یکی این تعارض‌ها را گفتن. من هم که هیچ وقت در زندگی‌ام در آموزه‌های دینی عمیق نبودم؛ فقط گوش دادم و گاهی هم چشمانم را از تعجب گرد می‌کردم. بعد هم کلاف حرفش را سراغ قرآن برد و آموزه‌های این کتاب را هدف قرار داد. تا قبل از آن شب همه آن چیزی که من از دین و آموزه‌های قرآنی داشتم؛ متون کتاب‌های دینی درسی و بیانات پای منبر چند تایی مداح و سخنران بود اما دیدار تصادفی‌ام با آن جوان، جای دین و آموزه‌هایش را در زندگی‌ام عوض کرد و لزوم شناخت عرفان را برایم پر‌رنگ‌تر.

دنیای اطلاعات مدت‌هاست با مفهوم دیوار غریبه شده و همه حصارهای سابق حالا به دریچه تبدیل شده‌اند. در شرایطی که هر روز از یک جای دنیا عرفانی نوظهور چکه می‌کند؛ لزوم آگاهی و وقوف کامل آدمی به داشته‌های عرفانی پیوسته بیش‌تر می‌شود. در این بین سوای نقش منفک آدمی در قبال خودش، جامعه و مدیریت فرهنگی هم نقشی غیر‌قابل انکار را ایفا می‌کند. تصمیم‌سازان فرهنگی هم قادرند با تبیین خوب، موثر و به روز اصول دینی نسلی آگاه تربیت کنند و هم می‌توانند با دفاع نسنجیده، آموزه‌هایی ناپخته را تزریق کنند.
گذاشتن نمایشگاه برای قرآن و آموزه‌های این کتاب دینی قریب یازده سال است که هر سال در تقارن زمانی با ترافیک برنامه‌های دهه فجر در قزوین باب شده است. این یکی از همان تصمیم‌های فرهنگی است که تفکر مناسب، کلید رهایی‌اش از فرو رفتن در ورطه تکرار خواهد بود.

این روزها بیلبوردها و بنرهای سطح شهر به بوم‌های بی‌نوایی می‌‌مانند که به هزار و یک رنگ آغشته شده‌اند. این نقاشی‌های نه چندان دلچسب را از نظر می‌گذرانم و به زحمت نام و نشانی از نمایشگاه قرآن پیدا می‌کنم. هنوز وارد نمایشگاه نشده‌ام؛ یک کلکسیون تمام و کمال از نام‌‌های مختلفی را می‌بینم که یکی متعلق به حافظان برتر و دیگری قاریان و ... بیشتر از 70 غرفه از دیجیتال و مکتوب گرفته تا موسسات قرآنی و نهادهای مختص کودکان و نوجوانان در جوار هم قرار گرفته‌اند. حوزه‌های علمیه خواهران و برادران هم جداگانه به ایفای نقش می‌پردازند. اولین سوالی که به ذهن آدم خطور می‌کند؛ چراست؛ یعنی چرا آدم‌ها به نمایشگاه می‌آیند و دنبال چه چیزی می‌گردند؟ از چه طیفی هستند و اصلا چه تیپی هستند؟ اینجا همه جور آدمی هست. هم خط قرمزی و منکراتی؛ هم از آن مدل آدم‌هایی که موقع حرف زدن به کفش‌های بقیه نگاه می‌کنند! بچه‌ها پررنگند. یک تیم سی چهل نفره از مدرسه... اردو آمده‌اند. اصرار دارم اسم همه‌شان را یادداشت کنم. سمیرا، زهرا، شهربانو، بیتا و رقیه و.... می‌گویند نمایشگاه خوب است اما آن‌ها پول نیاورده‌اند تا چیزی بخرند. یکیشان می‌گوید فردا با پدرش می‌آید تا خرید کند و دیگری هم از اینکه چرا کتاب‌ها طنز نیست و به سن آنها نمی‌خورد؛ شاکی است. زینب یازده سالش است و دست در دست مادرش از این غرفه به آن غرفه می‌رود تا کتاب داوود پیامبر را پیدا کند. وقتی می‌پرسم چرا داوود پیامبر؟ پاسخی می‌دهد که برایم جالب است."استاد آوازم گفته کتاب خوبی است." امیرمحمد از بقیه محکم‌تر حرف می‌زند. به قول خودش آمده کتاب‌ها را ببیند که اگر اشکالی ندارند به بقیه همکلاسی‌هایش بگوید تا برای بازدید از نمایشگاه بیایند. فرمانده بسیج مدرسه‌شان است و مثل فرمانده‌ها هم با غرور حرف می‌زند. از انیمیشین‌های قرآنی خوشش آمده و معتقد است خیلی به روز است. خانواده‌های کمی هم هستند که لابلای جمعیت قدم می‌زنند.
آقای حضرتی که با دختر و پسرش آمده و روی صندلی‌های استراحت نشسته‌اند. از طریق امیرمهدی، پسر شش ساله‌اش که کلاس قرآن می‌رود؛ فهمیده‌اند نمایشگاه برگزار می‌‌شود و به دنبال غرفه‌ای می‌گردند که بچه‌ها در آن نقاشی قرآنی می‌کشند. خانواده ظریفی هم که در حال واکاوی یکی از غرفه‌های دیجیتال هستند، دعوتنامه داشته‌اند و در جستجوی کارهای پژوهشی حوزه هستند.

"تجربه ده ساله به ما نشان داده است که مردم در نمایشگاه قرآن بیشتر طالب محصول قرآنی هستند." این را معاون فرهنگی اداره کل فرهنگ و ارشاد در توجیه اینکه چرا بخش‌های مربوط به آموزه‌های عرفانی قرآن و اصول تربیتی آن از قسمت‌های عرضه محصولات قرآنی کمرنگ ترند؛ می‌گوید. مهدی رمضانی علت تقارن زمانی هر ساله با دهه فجر را هم لزوم توجه به نقش آموزه‌های سیاسی قرآن در جریان انقلاب می‌داند و معتقد است محاسن این همزمانی به گم شدن نمایشگاه لابلای برنامه‌های متعدد دیگر می‌چربد.

نمایشگاه قرآن را شاید بتوان با اغماض آزمایشگاه خوبی برای سلامت آموزه‌های عرفانی دانست. حداقل حسن نمایشگاهی از این دست این است که ذهن را به تامل وا می‌دارد تا دیگر کسی مجبور نباشد بعد از پاسخ به سوال "شما مسلمانید؟" فقط شنونده باشد و حرفی برای گفتن نداشته باشد.

سه شنبه 15 بهمن 1392
04:59:53
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT