لطفا سوال نفرمایید؛ جشنواره تمام شد!


یادداشت ـ عاطفه حسینی: خدا پدر آن کسی را که ضرب‌المثل نغز "کوزه گر از کوزه شکسته آب می‌خورد" را وارد زبان فارسی کرد؛ بیامرزد. چقدر این جمله به همه چیزمان می‌آید. جماعت روزنامه‌نگار که به پر و پای حاشیه‌ی تمام مجلس‌های شهر می‌پیچند؛ وقتی نوبت به خودشان می‌رسد؛ انگار قفل می‌کنند. روی موج حاشیه و بی‌برنامگی می‌افتند؛ اما هیچ تلاشی برای تغییر فرکانس نمی‌کنند. اختتامیه‌ی اولین جشنواره‌ی فصلی مطبوعات با بیش از یک ساعت تاخیر شروع می‌شود آن هم نه به موجب کلاس گذاشتن خود اهالی قلم؛ بلکه به خاطر دیر پر شدن صندلی‌های جلو نشین مختص مسئولین. قرار بر دور هم شدن اهالی خبر بوده اما اینجا از در و دیوار سعدالسلطنه دارد آدم بی‌خبر می‌ریزد بیرون. تقصیر کسی نیست؛ این روزها کارت‌های خانه‌ی مطبوعات قزوین را دست هر کسی داده‌اند؛ از منشی فلان دفتر گاهنامه گوشه فلان خیابان گرفته تا اعضای خانواده کسی که با فلان مدیر مسئول نسبت نزدیک فامیلی دارد. آدم حیفش می‌آید وقتی مسئولین این جماعت را می‌بینند و از پتانسیل‌های انسانی عالم خبر این شهر حرف می‌زنند؛ در حالی که به زحمت چند ده‌تایی خبرنگار لابلای جمعیت بُر می‌خورند. آدم حیفش می‌آید وقتی تمام دودهای صنف مطبوعات توی چشم زحمتکشان رسانه می‌روند و تمام احیانا منفعت‌هایش توی جیب همین جماعت.
آب به تور قحطی خورده است. یکی از همین بچه‌های خبر که کودک چند ماهه‌اش را با خود به ضیافت شام اختتامیه آورده؛ چند ده دقیقه‌ای را پی آب می‌گردد. حتی یک شیر آب هم پیدا نمی‌شود تا عطش کودک چند ماهه‌اش را برطرف کند. مسئولین یکی بعد از دیگری می‌آیند؛ پشت تریبون می‌روند و سخن می‌رانند. آدم ناخداگاه دلش هوای مایع حرفشویی جلال رفیع را می‌کند. صندلی‌های راحت سالن کنفرانس هم که باشد؛ تاب نمی‌آورد این همه سخن دوانی را؛ چه برسد به این صندلی‌های فلزی. گویا سند زدن مراسم به نام خود خیلی برای مسئولین در این روزهای پر ترافیک اهمیت دارد؛ هر چه باشد رد پای چند سازمان پر رنگ است.
بالاخره نوبت به حساس‌ترین بخش مراسم می‌رسد. هیچ بیانیه‌ای از سوی هیات داوران قرائت نمی‌شود؛ انگار آنها هم با دیدن کیفیت آثار دل و دماغ بیانیه نوشتن را نداشته‌اند.. تازه کارها در این بخش گوی سبقت را از قدیمی‌ها ربوده‌اند. انگار کم‌کم پیشکسوت‌ها باید قلمشان را آویزان کنند.
جنجال بعدی را تیتر به پا می‌کند. یک تیتر کشوری را تیتر اول اعلام می‌کنند. همیشه همین‌طور بوده؛ بازار کپی در بخش تیتر داغ است. تیتر؛ خیلی زود تیتر شایعه‌ها می‌شود.
یکی از لابلای جمعیت می‌گوید فلان تیتر مال من بوده، دیگری به نام خودش سند زده است. باز هم همان حرف‌های همیشگی روی مدار تکرار می‌افتند. یکی می‌گوید چرا داوران باید کشوری باشند و بی‌خبر از دنیای خبر شهر.
یکی می‌گوید داور استانی جناحی نگاه می‌کند و... به هر حال همین اختلاف نظرها دست مسئولین را در شیوه‌ی داوری می‌بندد. یکی از دست‌های پشت پرده وقتی صدای ضعف کیفیت آثار برگزیده را می‌شنود؛ از گزینش‌های داوران ارسالی گلایه می‌کند. هر چه باشد از کل آثار ارسالی 60 تا را برای داوری روی میز پایتخت‌نشین‌ها گذاشته‌اند. نتایج را که اعلام می‌کنند؛ بی‌آبی به جماعت بیشتری فشار می‌آورد.
هر چه باشد برای خاموش کردن آتشی که توی دل بازنده‌ها روشن شده؛ هیچ چیز موثرتر از یک جرعه آب نیست.
فقط یادمان باشد کاری نکنیم جشنواره‌ای نباشد؛ بیایید با هر چند‌تایی دست انداز هم که داریم؛ ترمز دستی را نکشیم. چرا که داشتن یک جشنواره متوسط و حتی ضعیف خیلی‌خیلی بهتر از نداشتن آن است. به جای تند نوشتن‌ها و صورت مساله‌ها را پاک کردن؛ کمک کنیم‌.

شنبه 9 شهريور 1392
07:26:46
 
 
Copyright © 2019 velaiatnews.com - All rights reserved
E-mail : info@velaiatnews.com - Power by Ghasedak ICT